Τα Βερβενα

Τα Βερβενα (108)

Υποκατηγορίες

Πολιτιστικά

Πολιτιστικά (30)

Σύλλογοι Βερβένων:

 «Αθλητικός Σύλλογος Βερβένων – ‘ΣΦΕΑ Ηρακλής’»

«Σύλλογος του ‘Γένους Βερβενιωτών’»

«Σύλλογος ‘Γονέων Δημ.Σχολείου Βερβένων’»

«Μορφωτικός και Φυσιολατρικός Σύλλογος Βερβένων – ‘Κνακεάτις Αρτεμις’»

«Μορφωτικός Σύλλογος Κάτω Βερβένων – ‘Ομόνοια’»

«Σύλλογος ‘Πατριωτών και Φίλων Βερβένων’»

 

*Αναλυτικά στοιχεία στις επιμέρους υποκατηγορίες ( όπου είναι διαθέσιμα, λόγω υπολειτουργίας των συλλόγων)

Προβολή άρθρων...
Λοιπά Γεγονότα

Λοιπά Γεγονότα (5)

Κοινωνικά θέματα και ειδήσεις όπως μας ανακοινώνονται από τους αναγνώστες μας.

Προβολή άρθρων...
Επιστολες Κολοκοτρώνη

Επιστολες Κολοκοτρώνη (5)

Επιστολές Κολοκοτρώνη από τα Βέρβενα.

 

Ο Πατριώτης * Ο Γέρος του Μωριά * The Great Greek Patriot * Kolokotronis

"Ο Γέρος του Μωριά" - Αγαλμα στην Πλατεία 25ης Μαρτίου στην Κω

( επί την συμβολή των οδών 25ης Μαρτίου και 31ης Μαρτίου, 250μ από την κεντρική πλατεία.

Προσφορά του Συλλόγου Πελλοπονησίων στον Δημο της Κω ( Δημαρχία Γ.Κυρίτση 25/3/2010 Αποκαλυπτήρια)

Προβολή άρθρων...
"Κνακεάτις 'Αρτεμις"

"Κνακεάτις 'Αρτεμις" (8)

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΟΣ  ΣΥΛΛΟΓΟΣ  ΒΕΡΒΕΝΩΝ 

“Η ΚΝΑΚΕΑΤΙΣ ΑΡΤΕΜΙΣ”

 

Ετος Ιδρυσης 1973

 

Ιδρύθηκε το 1973 με έδρα τα Βέρβενα Αρκαδίας με την παραπάνω ονομασία.

Βάσει του καταστατικού οι σκοποί του συλλόγου είναι :

Η εξύψωση του μορφωτικού, πνευματικού και ηθικού επιπέδου των νέων των Βερβένων.

Η προώθηση και εκτέλεση, με κάθε νόμιμο μέσο, διαφόρων έργων προς όφελος του χωριού.

Η καλλιέργεια με διάφορες εκδηλώσεις της αγάπης και του ενδιαφέροντος των μελών για το χωριό και το περιβάλλον.

 

Ο σύλλογος επιδιώκει: την συνεργασία με την εις την Αμερική Αδελφότητα Βερβενιωτών, το τοπικό συμβούλιο, τα συναφή Ελληνικά σωματεία και συλλόγους.

Την ίδρυση πνευματικού κέντρου, βιβλιοθήκης και Λαογραφικού Μουσείου.

Την συγκέντρωση λαογραφικού, ιστορικού και Αρχ/κού υλικού σχετικού με τα Βέρβενα και την ευρύτερη περιοχή για τη συγγραφή και έκδοση βιβλίου.

Την συντήρηση των ιστορικών και Αρχ/κων χώρων και μνημείων.

Για τους παραπάνω σκοπούς διοργανώνονται : 

Διαλέξεις, ομιλίες, προβολή μορφωτικών κινηματογραφικών ταινιών, θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις ( καλλιτεχνικών και  επιστημονικών θεμάτων), εκδρομές, εορτές, καθώς και δημοσίευση θεμάτων συναφών προς τους σκοπούς του Συλλόγου και γενικά με κάθε νόμιμο τρόπο που κρίνεται κατάλληλος, ανάπτυξη και προαγωγή των σκοπών του Συλλόγου.

Οι πόροι του Συλλόγου είναι:

1) Το δικαίωμα εγγραφής και οι συνδρομές των μελών,

2) Οι εισπράξεις από εορτές, δωρεές, κληρονομιές, κληροδοσίες,

3)κάθε άλλης φύσης καταβολές ιδιωτών ή επιχειρήσεων καθώς και οι μετά από αίτηση του Συλλόγου επιχορηγήσεις που δίνονται από την Πολιτεία, και γενικά κάθε έσοδο που αποκτάται από το Σύλλογο νόμιμα..

Τα παραπάνω είναι μια αναφορά για την ταυτότητα του συλλόγου μας ώστε να γνωστοποιηθεί στους απανταχού Βερβενιώτες, που έχουν πρόσβαση στη φιλόξενη ιστοσελίδα VERVENA.NET.

Παράλληλα στην ιστοσελίδα θα αναρτηθεί  και φόρμα για εγγραφή νέων μελών για όσους το επιθυμούν.

Ελπίζουμε η επισκεψιμότητα της ιστοσελίδας να πολλαπλασιαστεί και να αποτελέσει αφετηρία για όλους τους Βερβενιώτες που θα θέλουν να μοιραστούν σκέψεις, ιδέες αλλά και νέα που αφορούν το χωριό.  

 

Σύντομα θα επακολουθήσει και δεύτερη αναφορά στο ιστορικό του Συλλόγου με τις δραστηριότητες, εκδηλώσεις και ενέργειες που έχουν πραγματοποιηθεί από την ημέρα που ιδρύθηκε μέχρι σήμερα.

 

Ευχαριστούμε πολύ για τη φιλοξενία

 

Για το Δ.Σ. του Συλλόγου

 

Πρόεδρος:  Βασίλης Ι.Γαλάνης

Αντιπρόεδρος: Στέλιος Χ. Γκαύρος 

Γραμματέας: Φωτεινή Π. Καρκούλη

Ταμίας: Γαρυφαλλιά Κοσκινά

Μελος: Ιωάννης Μούγιος

Προβολή άρθρων...
Οικοκυρική Σχολή Βερβένων

Οικοκυρική Σχολή Βερβένων (5)

Οικοκυρική Σχολή Βερβένων Δεκαετία '60. Αποστολή Στοιχείων Χριστίνα Κούβαλη - ΚαπράνουΑφιέρωμα: Στοιχεία για τη λειτουργία της Οικοκυρικής Σχολής, πρακτικά  και αποδείξεις πληρωμών των 8 χρόνων που λειτούργησε η σχολή, μερικές φωτογραφίες ( αναφορά στα πρόσωπα των φωτογραφιών) απο εκθέσεις και εκδρομές της οικοκυρικής σχολής. Περιγραφή ή και εκτενή αναφορά.  Τα στοιχεία συγκέντρωσε από την κυρία Βασιλική Μάμαλη που ήταν υπεύθυνη για την λειτουργία της σχολής τα περισσότερα χρόνια, η Χριστίνα Κούβαλη - Καπράνου που μας τα έστειλε!

Τα Βέρβενα.Νετ την ευχαριστούν γιά την συμβολή της!

Προβολή άρθρων...
"Σύλλογος Πατριωτών & Φίλων Βερβένων"

"Σύλλογος Πατριωτών & Φίλων Βερβένων" (12)

ΣΥΛΛΟΓΟΣ  ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ  ΚΑΙ  ΦΙΛΩΝ ΒΕΡΒΕΝΩΝ

Είναι επιτακτική ανάγκη να ενεργοποιήσουμε πάλι το σύλλογο και να παροτρύνουμε τα νέα παιδιά να δείξουν την αγάπη τους  για το χωριό μας ,ανανεώνοντας το σύλλογο, τώρα που εκδηλώνεται η γενική προσπάθεια των Βερβενιωτών για την ανάπτυξη και προβολή του χωριού μας . Όλοι πρέπει να είμαστε παρόντες όταν ορίσουμε τη γενική συνέλευση του συλλόγου.

    Σ’αυτή τη φιλόξενη γωνιά του vervena.net, θα παρουσιάζουμε τις δραστηριότητές μας και κάθε τι που έχει σχέση με το χωριό μας.  

    Προσεχώς θα παρουσιάσουμε  πληροφορίες σχετικές με την ιστορία του συλλόγου μας και τους σκοπούς του.                                 

     Το Δ.Σ. του συλλόγου.

Προβολή άρθρων...

Του Γιώργου Καπράνου

Τάσος  Αντωνίου Οικονόμου (1928—2009) * Γιατρός παθολόγος, υγιεινολόγος και αρχίατρος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Η μητέρα του Μαρία, κόρη του Δημάρχου Βερβένων Δαρβέρη, το γένος Δαρβέρη ,ήταν Βερβενιώτισσα.

Για να γνωρίσουμε τον ποιητή ,δημοσιεύουμε λίγα ποιήματα ελπίζοντας στο μέλλον ,οι σύλλογοι του χωριού να αποφασίσουν την χρηματοδότηση της έκδοσης ολόκληρου του έργου του , εάν το επιθυμεί βέβαια και η οικογένειά του.

 

ΚΟΡΝΙΖΕΣ

Αυτά τα μπαλκόνια κι οι ταράτσες

χωρίς στέγαστρα

παρωπίδες ορθογώνια

μ΄ εμποδίζουν  να βλέπω το δρόμο

και τη βροχή να ποτίζει τη γη

τους ανθρώπους να τρέχουν

τα φύλλα των δέντρων να πέφτουν

ούτε το πάνω ούτε το κάτω

κι ο ουρανός μου είναι σε κορνίζα.


ΜΟΡΦΑΣΜΟΙ

Το πρωί που ξυρίζομαι

κάνω μορφασμούς

μελετώ το πρόσωπό μου

δοκιμάζω τη χωρίστρα μου

πότε πότε καγχάζω

είμαι σοβαρός, αποφασιστικός,

αμείλικτος.

 

Στη δουλειά όμως

έχω όψιν αρνίου επί σφαγήν

πόσο θα ΄θελα το είδωλό μου

να το έτρεμαν οι άνθρωποι.

 

ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ

Ο Ναπολέων πέθανε στο ερημονήσι

τον Μουσολίνι τον κρεμάσανε ανάποδα

ο Χίτλερ έριξε μια στην κεφαλή του

δεν πρόφθασαν να γεράσουν

αλλά μας ταρακούνησαν.

Εμείς προ των πυλών του θανάτου

μετράμε τη χοληστερίνη και τους εστέρες αυτής

μπας και πάρουμε παράταση

και μας ξεχάσουν.

 

ΨΑΜΗΣ

Άκουσα κείνη την ημέρα

που χάσαμε το γάτο μας τον Ψαμή

ένα βουητό,

μια έκρηξη στον καλοκαιρινό ήλιο

ήταν η απελευθέρωση της ψυχής του

πέταξε στον ουρανό

και ταξιδεύει και γυρνά

σε μέρη που εμείς ονειρευόμαστε.

Αγαπητά Vervena.Net, σας στέλνω ένα ποίημα με θέμα την ιστορία της Βέρβενας, το  οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κυνουρία το 2005. Είναι γραμμένο  από έναν  Βερβενιώτη της διασποράς που θέλει να παραμείνει ανώνυμος, με βάση  προσωπικά του βιώματα και την ιστορία του χωριού όπως του την  έχουν αφηγηθεί. Είναι στην ουσία η "έμμετρη ιστορία των Βερβένων". Το βρίσκω αξιόλογο και νομίζω ότι αξίζει να αναρτηθεί στα Vervena.net.

Σας γράφω ακούγοντας τα τραγούδια της Βέρβενας που έχετε ανεβάσει.

Καλή χρονιά σ' όλους σας!


Βερβενιάς

( Μέρος 1ο - Έμμετρη ιστορία των Βερβένων )

( Επιλεκτικό τμηματικό απόσπασμα) 

Βέρβενα είν’ ο τόπος μου, ψηλά στην Αρκαδία,

χωριό μεγάλο κι όμορφο με ένδοξη ιστορία.

Τα σπίτια του είναι πέτρινα, με μάρμαρο χτισμένα

και τα στενά δρομάκια του με άνθη στολισμένα.

.......Πεζούλες ήταν στο χωριό, όλο περιβολάκια

και από εκεί μαζεύαμε .....

Για την πατρίδα απ’ το χωριό πολλοί ΄ναι σκοτωμένοι,

στη μέση στην πλατεία μας είν’ όλοι τους γραμμένοι.

......

Ο τόπος είναι άγονος μα βγάζει παλικάρια

τους Τούρκους επολέμησαν, σα να ’τανε λιοντάρια.

Θανάσης ο Καράμπελας, ....το άπαρτο το όρος

της Λευτεριάς ανοίχτηκε μεγάλη λεωφόρος.

Βέρβενα είν’ η πατρίδα μου, το λέω και δακρύζω,

τα άγρια λιθάρια της όταν τα αντικρίζω.

 

Διαβάστε ΕΔΩ  όλη την "Βερβενιάδα" ( αρχείο μορφής .pdf) 

 

( Σημείωση από Βερβενιώτες : Θα ήταν ενδιαφέρον να το ακούσουμε - επιλεκτικά στροφές ή στίχους του - και σε μορφή τραγουδιού.

Το τμήμα Επεξεργασίας του υλικού του Βέρβενα.Νετ θα προσπαθήσει να υλοποιήσει την μελοποίηση αυτού του ποιήματος. Αναμένουμε...!)

Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2011 11:17

Θεοφάνεια 06/01/2011 στα Κάτω Βέρβενα

Γράφτηκε από τον

Με μιά σεμνή τελετή γιορτάστηκαν και εφέτος, παρουσία των τοπικών αρχών και πλήθος κόσμου, τα Θεοφάνεια στην παραλία των Κάτω Βερβένων ( θέση παλιόχανο στον Ατσίγγανο ή Μπαταρόλα). 

Οι καιρικές συνθήκες ήταν πολύ καλές γιά την εποχή με ηλιοφάνεια που ευνόησε την αποστολή των νέων που "βούτηξαν" γιά τον σταυρό! 

Μετά την τελετή, οι σύλλογοι του χωριού είχαν στη διάθεση των παρευρισκομένων τα παραδοσιακά μελομακάρονα και ποτό μαστίχα! 

 

Παρουσία των Τοπικών Αρχών ο Αγιασμός των Υδάτων στα Κάτω Βέρβενα

Στιγμιότυπα από τον εορτασμό των Θεοφανείων στα Κάτω Βέρβενα!

Οι καιρικές συνθήκες επέτρεψαν και εφέτος το βαπτισμα των υδάτων και την αποστολή των βουτυχτάδων στα Κάτω Βέρβενα ( Παλιόχανο)

Ευχαριστούμε τον φίλο Βερβενιώτη γιά την αποστολή του Υλικού! Και του χρόνου σ' όλους μας!

Τρίτη, 04 Ιανουαρίου 2011 13:59

"Οι Καλικάντζαροι" * Σύμβολα – Παραδόσεις – Δοξασίες.

Γράφτηκε από τον

 

Οι ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ, σύμβολα – παραδόσεις – δοξασίες

Οι Καλικάντζαροι στην Ελληνική Παράδοση!

Λέγανε οι γιαγιάδες τα παλιά χρόνια στα εγγονάκια τους για να κάθονται ήσυχα ότι κάθε νύχτα του Δωδεκαήμερου στους δρόμους του χωριού και στα χαλάσματα κυκλοφορούν οι τρομεροί Καλικάντζαροι!

 

Μα τι ήταν αυτοί οι καλικάντζαροι; Όπως λοιπόν έλεγαν οι παλιές γιαγιάδες, ήταν αερικά, ξωτικά. Η πιο δημοφιλής κατηγορία όντων της λαϊκής μας παράδοσης είναι αναμφίβολα οι καλικάντζαροι.

 

Πότε “εμφανίστηκαν -Ιστορία τους”;

Η αρχή των μύθων που είναι σχετικοί με τους καλικάντζαρους βρίσκεται στα πολύ παλιά χρόνια. Οι Αρχαίοι πίστευαν πως όταν οι ψυχές έβρισκαν την πόρτα του Άδη ανοιχτή, ανέβαιναν στον απάνω κόσμο και τριγύριζαν παντού, χωρίς έλεγχο και περιορισμούς.

Πολύ αργότερα, οι Βυζαντινοί γιόρταζαν το Δωδεκαήμερο με μουσικές, τραγούδια και μασκαρέματα. Οι άνθρωποι, έχοντας κρυμμένα τα πρόσωπά τους, έκαναν με πολύ θάρρος και χωρίς ντροπή ό,τι ήθελαν. Πείραζαν τους ανθρώπους στους δρόμους, έμπαιναν απρόσκλητοι σε ξένα σπίτια κι αναστάτωναν τους νοικοκύρηδες. Ζητούσαν λουκάνικα και γλυκά και για να γλιτώσουν απ’ αυτούς έκλειναν πόρτες και παράθυρα. Οι μασκαρεμένοι, όμως, έβρισκαν πάντα κάποιους τρόπους να εισβάλλουν στα ξένα σπίτια, ακόμα κι από τις καμινάδες. Κι όλα αυτά για δώδεκα μέρες, ως την παραμονή των Φώτων, οπότε με τον Μεγάλο Αγιασμό όλα σταματούσαν κι οι άνθρωποι ησύχαζαν. Για αυτό και κατά την διάρκεια των 12 αυτών ημερών η Εκκλησία δεν έχει νηστεία.

Με το πέρασμα του χρόνου όλα αυτά τα παράξενα φερσίματα, τα μασκαρέματα και οι φόβοι των ανθρώπων έμειναν ζωντανά στη μνήμη του λαού μας κι η πλούσια φαντασία του γέννησε σιγά-σιγά τα μικρά, αλαφροΐσκιωτα πλάσματα που τα ονόμασε καλικάντζαρους.

Τι είναι και ονομασίες τους ;

Τι είναι, όμως τελικά οι καλικάντζαροι; Οι γιαγιάδες μας παλιά έλεγαν πως είναι αερικά, ξωτικά. Σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία, πρόκειται για «δαιμόνια» που εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (από χτές μέχρι και τις 6 Ιανουαρίου). Επειδή από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα ο Χριστός είναι ακόμη αβάφτιστος, είναι και «τα νερά αβάφτιστα». Έτσι βρίσκουν ευκαιρία οι καλικάντζαροι ν’ αλωνίσουν τον κόσμο.

Κάποιοι πιστεύουν πως οι καλικάντζαροι είναι μαυριδεροί, ασχημομούριδες, ψηλοί και ξερακιανοί. Άλλοι λένε ότι φοράνε σιδεροπάπουτσα. Για άλλους, έχουν κόκκινα μάτια, πόδια τράγου και τριχωτό σώμα. Καθένας τους έχει κι από ένα κουσούρι. Άλλος κουτσός, άλλος στραβός ή μονόφθαλμος, άλλος μονοπόδαρος ή στραβοπόδαρος, άλλοι στραβοχέρηδες, στραβοπρόσωποι, με καμπούρα ή ουρά. Είναι διχόγνωμα όντα και φιλόνικοι και έτσι δεν μπορούν να κάνουν μέχρι το τέλος μία δουλειά και όλα τα αφήνουν στη μέση. Γι’ αυτό και δεν μπορούν να κάνουν κακό και στους ανθρώπους, παρόλο που αυτή είναι η μεγάλη τους επιθυμία. Όσο, όμως, και αν διαφωνεί ο λαός για το πώς μοιάζουν οι καλικάντζαροι, όλοι συμφωνούν σε ένα πράγμα: στην ατελείωτη βλακεία και κουταμάρα τους.

Καθώς η παράδοση ρίζωνε, οι καλικάντζαροι απέκτησαν και άλλα ονόματα όπως: καλιοντζήδες, καλκάνια, καλιτσάντεροι, καρκάντζαροι, σκαλικαντζέρια, σκαντζάρια, τζόγιες, βερβελούδες, καλλισπούρδοι, καρκαλάτζαροι, καρκατσέλια, καρκαντζόλοι, καψιούρηδες, κολοβελόνηδες, λυκοκάντζαροι, μνημοράτοι, παγανοί, παρωρίτες, πλανητάροι, σιφιώτες, τσιλικρωτά, σταχτοπάτηδες κ.α.

 

 

 

Ολόκληρο το χρόνο οι καλικάντζαροι ζουν κάτω από τη γη, προσπαθώντας άλλος με τσεκούρι, άλλος με πριόνι ή μπαλτά και άλλοι με τα νύχια και τα σουβλερά τους δόντια να κόψουν το δέντρο που βαστάει τη γη. Κόβουν-κόβουν, μέχρι που έχει απομείνει πολύ λίγο ακόμα, αλλά τότε έρχονται τα Χριστούγεννα και, επειδή φοβούνται μην πέσει η γη και τους πλακώσει, λένε “αφήστε το να πάμε πάνω στη γη και θα πέσει μοναχό του”. Ανεβαίνουν λοιπόν πάνω στη γη για να τυραννήσουν τους ανθρώπους και τα Θεοφάνεια που γυρίζουν, βλέπουν το δέντρο ολάκερο, ακέραιο, άκοπο. Και πάλι κόβουν και πάλι έρχονται τα Χριστούγεννα, και όλο απ’ την αρχή.

 

Και τι δεν κάνουν οι καλικάντζαροι ξεπροβάλλοντας ένας-ένας από τις τρύπες τους πάνω στη γη. Την παραμονή των Χριστουγέννων ανεβαίνουν στη γη και περιμένουν να σμίξει η μέρα με τη νύχτα για να μπουν μέσα στα σπίτια. Αν και είναι κακά και πονηρά όντα, δεν μπορούν να βλάψουν τους ανθρώπους, γι’ αυτό και οι γυναίκες ακόμα τα περιπαίζουν και τα βρίζουν και τα λεν σταχτοπόδηδες, σταχτιάδες, κατουρλήδες κ.λ.π.

Αλλοίμονο σε κείνον που θα πρέπει να βγει τη νύχτα και να πάει σε μακρινή δουλειά. Παρουσιάζονται μπροστά του οι καλικάντζαροι με διάφορες μορφές για να τον εκφοβίσουν ή να τον βλάψουν. Τον τραβολογούν, τον πειράζουν, τον καβαλικεύουν και χορεύουν γύρω του, εμποδίζοντάς τον να γυρίσει σπίτι. Η μανία τους, όμως, είναι να πειράζουν προπάντων τις κακόμοιρες τις γριές.

 

Χαρακτηριστικά.

Είναι πολύ ευκίνητοι ανεβαίνουν στα δένδρα πηδούν από στέγη σε στέγη σπάζοντας κεραμίδια και κάνοντας μεγάλη φασαρία. Τις νύχτες του Δωδεκαήμερου μπαίνουν στα σπίτια από τις καπνοδόχους, γι’ αυτό και τα τζάκια είναι αναμμένα όλο το δωδεκαήμερο και έχουν πολύ φωτιά, γιατί τη φοβούνται πολύ. Αν καταφέρουν και μπουν σε κάποιο σπίτι, αρχίζουν να ανακατεύουν ό,τι βρουν μπροστά τους και να κάνουν ζημιές, μα πιο πολύ θέλουν να μαγαρίσουν τα φαγητά. Ό,τι βρουν απλωμένα τα ποδοπατούν. Τους αρέσει να πλατσουρίζουν μέσα στα δοχεία που έχουν οι νοικοκυρές το λάδι, στα τηγάνια, στα τσουκάλια, στα πιάτα, στους λύχνους που παλαιότερα χρησιμοποιούσαν για το φωτισμό στα χωριά. Λερώνουν τα φαγητά με τα ακάθαρτα νύχια τους και αφήνουν τις ακαθαρσίες τους όπου βρουν. Τίποτε βέβαια δεν κλέβουν, αλλά αναστατώνουν τόσο πολύ το σπίτι που το κάνουν αγνώριστο. Όταν οι νοικοκυρές ψήνουν τηγανίτες ή άλλα σκευάσματα στο τηγάνι από αλεύρι (πλαστά), οι καλικάντζαροι ανεβαίνουν στην καπνοδόχο και απλώνουν το χέρι τους ως κάτω στην εστία (γιατί μπορούν να απλώνουν και να μακραίνουν τα χέρια τους και τα πόδια τους όσο θέλουν) και ζητούν ή βουτούν ότι υπάρχει στο τηγάνι ή στη θράκα. Η πιο αγαπημένη τροφή, όμως, των καλικαντζάρων είναι το χοιρινό κρέας και κυρίως το παστό του (το πάχος), το οποίο όταν ψήνεται και πέφτει στη θράκα, σκορπάει μια πολύ ευώδη και πολύ ευάρεστη μυρωδιά.

 

Πως τους αντιμετωπίζουμε;

Γι’ αυτό οι νοικοκυραίοι για να γλιτώσουν από δαύτους σκεπάζουν το χοιρινό με σπαράγγια. Το σπαράγγι όταν είναι χλωρό είναι πολύ νόστιμο και τρώγεται, όταν όμως παλιώσει γίνεται πολύ σκληρός αγκαθωτός θάμνος και γι’ αυτό σκεπάζουν μ’ αυτές το χοιρινό για να μην πλησιάζουν οι καλικάντζαροι. Με σπαράγγια επίσης σκεπάζουν και τα λουκάνικα και οτιδήποτε έχουν ετοιμάσει που έχει σαν πρώτη ύλη το χοιρινό.

Επίσης, οι νοικοκυρές μαζεύουν μέσα στο σπίτι ό,τι αγγεία βρίσκονται έξω και βάζουν στο άνοιγμα της καπνοδόχου ή πίσω από την πόρτα ένα κόσκινο. Οι καλικάντζαροι, ως περίεργοι που είναι και πάρα πολύ βλάκες αρχίζουν να μετρούν τις τρύπες: «ένα-δύο, ένα-δύο, ένα-δύο&» Παρακάτω δεν ξέρουν να μετρήσουν γιατί μπερδεύονται. Έτσι, χάνουν την ώρα τους, έχει πια ξημερώσει και οι καλικάντζαροι πρέπει να εξαφανιστούν.

Άλλοι κρεμούν το κατωσάγωνο ενός χοίρου στην καπνοδόχο, ή ένα δερμάτινο παλιοπάπουτσο ή ρίχνουν αλάτι στη φωτιά. Η απαίσια μυρωδιά του καμένου δέρματος και ο κρότος από το αλάτι κρατάει τους καλικάντζαρους μακριά.

Άλλοι πάλι, κρεμούν στο χερούλι της πόρτας μία τούφα λινάρι. Μέχρι να μετρήσουν οι καλικάντζαροι τις τρίχες του λιναριού φτάνει το ξημέρωμα και όπου φύγει φύγει.

Ένα ακόμα όπλο εναντίων των καλικαντζάρων είναι το λιβάνι. Το σιχαίνονται και γι’ αυτό οι νοικοκυρές θυμιατίζουν το σπίτι κάθε απόγευμα και αφήνουν το θυμιατήρι να λιβανίζει δίπλα στο τζάκι καθ΄ όλη τη διάρκεια του Δωδεκαημέρου.

Του “Σταυρού” που περνάει ο Παπάς και αγιάζει τα σπίτια οι καλικάντζαροι, όπου φύγει-φύγει.

 

«Φεύγετε να φεύγουμε
τι έρχεται ο τουρλόπαπας
με την αγιαστούρα του
και με τη βρεχτούρα του.
Μας άγιασε μας έβρεξε
και μας εκατέκαψε!» ή «και θα μας μαγαρίσει»

 

Υπάρχουν, όμως, και φυτά που διώχνουν τους καλικάντζαρους και ταυτόχρονα φέρνουν καλή τύχη για τον καινούργιο χρόνο. Ένα τέτοιο φυτό, που βάζουμε ακόμα και σήμερα στα σπίτια μας τέτοιες μέρες είναι η κρεμμύδα. Η Χρυσοβασιλίτσα, όπως αλλιώς τη λένε, ακόμα και ξεχασμένη σε κάποια γωνιά του σπιτιού, βγάζει φύλλα τέτοια εποχή, και ξαναρχίζει τον κύκλο της ζωής της. Σαν το φως που ξαναγεννιέται στο χειμερινό ηλιοστάσιο, μας εύχεται καλές γιορτές και υγεία για την καινούργια χρονιά.

Άλλοι τρόποι για να αποφύγουν οι νοικοκυραίοι τους καλικάντζαρους είναι το σημείο του Σταυρού στη πόρτα, στα παράθυρα, στις καμινάδες, τους στάβλους και στα αγγεία λαδιού και κρασιού, ο Αγιασμός των σπιτιών και μάλιστα τη παραμονή των Φώτων καθώς και η απαγγελία του «Πάτερ ημών&»

Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι που θέλουν να τους καλοπιάσουν και τους πετούν γλυκά και τηγανίτες στην καπνοδόχο ή στις στέγες των σπιτιών.

Ο πιο γνωστός καλικάντζαρος είναι ο «Μανδρακούκος ο αρχηγός». Ο «Μανδρακούκος ο Ζυμαρομύτης» κρατάει για σκύπτρο την ποιμαντορική του γκλίτσα και συχνάζει στα μαντριά και τα βοσκοτόπια. Η σκούφια του, που την έχει υφάνει μόνος του από γουρουνότριχες, δεν φτάνει να σκεπάσει τα αυτιά του, που είναι μεγάλα σαν του γαϊδάρου. Έχει και μία τεράστια μύτη που του κρέμεται σαν μαλακό ζυμάρι. Ο Μανδρακούκος ρίχνει γάντζο από την καμινάδα και κλέβει λουκάνικα από την φωτιά και πειράζει τα πρόβατα στα βοσκοτόπια.

Με την αναχώρηση των καλικάντζαρων την ημέρα των Φώτων, η στάχτη από το τζάκι μαζεύεται και το τζάκι καθαρίζεται. Η στάχτη πετιέται σε μέρος που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κανένα λόγο (αλυσίβα, λίπασμα κ.λ.π.).

Επίσης, καθαρίζονται και οι κοπριές των ζώων από τα κατώγια και οι άνθρωποι πλένονται, το εικονοστάσι καθαρίζεται, αλλάζει το νερό στο καντήλι κ.λ.π. γιατί οι σταχτοπάτηδες πέρα από τα προβλήματα που έχουν προξενήσει στους νοικοκυραίους έχουν μαγαρίσει και όλους τους χώρους, γι’ αυτό τους λέμε και κατουρλήδες.

 

 

Οι “Καλικάντζαροι” σήμερα, είναι πιο πολλοί από ποτέ! Και μάλιστα κάνουν πολύ περισσότερο κακό στο λαό, από ότι  αυτοί που υπήρχαν, στο μυαλό και στις δοξασίες του…

 

Ας βρούμε τρόπους να τους διώξουμε.

 

( Πηγή: christmas.pathfinder.gr/tradition)

Τρίτη, 04 Ιανουαρίου 2011 11:59

"Οι Καλικάντζαροι" * Αλέξης Γκλαβάς

Γράφτηκε από τον

 Οι Καλικάντζαροι * Στοιχεία από την Λαογραφία μας * Το Δέντρο της Γης και οι Καλικάντζαροι

Ξωτικά, παγανά και καλικάντζαροι....
 
 
«Φεύγετε να φεύγομε γιατ’ έρχετ’ ο τουρλόπαπας με την αγιαστούρα του και με τη βρεχτούρα του…», είναι το άσμα που σύμφωνα με την Νεοελληνική μυθολογία τραγουδούν οι καλικάντζαροι όταν -παραμονή των Θεοφανίων- εγκαταλείπουν... τη γη για να κατέβουν πάλι κάτω στα έγκατα της, να συνεχίσουν τη δουλειά που είχαν αφήσει στη μέση. Το πελέκημα του δέντρου (με τσεκούρια, με πριόνια ή και με τα δόντια τους), που κρατά όρθιο τον κόσμο. Υπάρχουν βέβαια κι άλλες εκδοχές τούτης της δοξασίας, όπως η παρακάτω:
«Οι καρκάντσαλοι έχουν την κατοικία τους στον Αδη κι ροκανούν μι τα δόντια τους τα στύλια απού βαστούν τον ουρανό να μην πέσει κι πλακώσει τη γη. Κι ρουκανώντας, ρουκανώντας κουντεύουν να κόψουν τα στύλια. Τα φέρνουν ίσαμ’ αδράχτι απ’ γνέθουν οι γυναίκες μα τους πλακώνουν οι μέρις των Χριστουγέννων κι τ’ αφήνουν κι βγαίνουν στον κόσμο. Κι όσου να γυρίσουν πίσω, τα βρίσκουν όπους ήταν εξ αρχής, αφάγουτα».
 
Τα περίεργα αυτά γεννήματα της φαντασίας του ελληνικού λαού ήταν δαιμόνια που ανέβαιναν στην γη σε τακτά χρονικά διαστήματα, κυρίως στην διάρκεια του δωδεκαημέρου, μεταξύ της παραμονής των Χριστουγέννων και της παραμονής των Θεοφανίων.
Ο Νικόλαος Πολίτης υποστηρίζει ότι όλες οι δοξασίες σχετικά με τους καλικάντζαρους είναι ελληνικές (παραθέτοντας σημαντική επιχειρηματολογία που δεν είναι δυνατόν να μεταφερθεί εδώ λόγω χώρου) και προέρχονται από δεισιδαιμονίες και έθιμα που συνυφάνθηκαν με παλαιότερες μυθικές παραστάσεις. Λαϊκές δοξασίες για τα δαιμόνια του δωδεκαημέρου αναφέρει πρώτος ο Αλλάτιος τον 17ο αιώνα, ενώ έχουν διάφορα ονόματα με γνωστότερο και ευρύτερα διαδεδομένο το καλικάντζαρος, σε όλες τις παραλλαγές του: καλκάντζαρος, καλκαντζόνι, καλκάνι, καλικάντσιαρος, καρκάντζαλος, σκαλικάντζαρος, καρκάντζολος κ.λ.π. Αυτόν τον τελευταίο τύπο δανείστηκαν οι Αλβανοί σχηματίζοντας τη λέξη καρκαντζιόλι, οι Τούρκοι το καρά κοντζόλ και οι Βούλγαροι το κοροκοντζέρε και κερεκοντζούλ. Στα κοινά ονόματά τους ανήκουν και τα: παγανά, παρωρίτες, βουρβούλακες (που σημαίνει και τους βρυκόλακες), κωλοβελόνηδες (Αττική), πλανήταροι (Κύπρος), Τσιλικρωτά (Μάνη), καλιοντζήδες (Ζαγόρι) κ.ά.
 
Ο Φαίδων Κουκουλές παραδέχεται εν μέρει την ερμηνεία του Νικόλαου Πολίτη και προσθέτει ότι οι καλικάντζαροι προήλθαν και από τους κανθάρους. Κάνθαροι ή καλικάντζαροι κατ' ευφημισμό ήταν βλαπτικά κολεόπτερα για τους αγρούς και για τ' αμπέλια. Ύστερα εμφανίστηκαν σαν δαιμόνια με μορφή κανθάρων. Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους οι μεταμφιεσμένοι και άλλα στοιχεία κυρίως παλαιά, προστέθηκαν και μεταπλάστηκαν στα σημερινά δαιμόνια τους καλικάντζαρους.
Ο Κωνσταντίνος Ρωμαίος υποστήριξε την άποψη πως οι καλικάντζαροι προέρχονται από τις αρχαίες κήρες δηλ. τις ψυχές των νεκρών. Την ίδια άποψη ασπάστηκε και ο Γεώργιος Μέγας και ο Γεώργιος Παπαχαραλάμπους.
Ο Κυριάκος Χατζηϊωάννου εξέφρασε τη γνώμη ότι οι καλικάντζαροι παρουσιάζουν ομοιότητες με τους ελληνικούς Σατύρους και με τα αραβικά δαιμόνια τζιν . Στη συνέχεια υποστήριξε ότι οι καλικάντζαροι έχουν χαρακτηριστικά που για να ερμηνευθούν πρέπει να ανατρέξουμε στη γιορτή των αρχαίων Κρονίων και όχι των ρωμαϊκών Σατουρναλίων, όπως υποστήριξε ο Νικόλαος Πολίτης. Ακολούθως εισηγήθηκε την άποψη ότι οι μεταμφιέσεις του Δωδεκαημέρου είναι υπολείμματα των μεταμφιεσμένων κατά τις πομπές που γίνονταν προς τιμή του Θεού Διονύσου, των υπολοίπων Θεών και του αυτού Δαίμονα.
 
Υπάρχουν κι άλλες απόψεις που θα μπορούσαμε να τις παραθέσουμε συγκεντρωτικά:
Επειδή οι δώδεκα μέρες του Δωδεκαημέρου προστέθηκαν για να εναρμονιστεί ο σεληνιακός με τον ηλιακό χρόνο θεωρήθηκαν μέρες εμβόλιμες, μη κανονικές. Κατά το διάστημα αυτό επέρχεται μια αναστάτωση στην τροχιά του χρόνου. Σ' αυτή την αλλαγή παρουσιάζονται μυστηριώδη όντα ενοχλητικά ή βλαπτικά. Τέτοιοι είναι οι καλικάντζαροι που αντιπροσωπεύουν τους Δαίμονες της βλαστήσεως. Η βλάστηση αρχίζει να οργιάζει αυτή την εποχή. Σε τέτοια ανάστατη εποχή βρίσκουν ευκαιρία και οι Νεκρικοί Δαίμονες (που σχετίζονται με τους Βλαστικούς Δαίμονες, να επιφαίνονται πάνω στη γη. Εμφανίζονται δηλαδή οι νεκρικές ψυχές σαν Δαίμονες.
Κοινό γνώρισμα των καλικαντζάρων είναι η δυσμορφία τους, τα μακριά αχτένιστα μαλλιά, τα κόκκινα μάτια, τα καπρόδοντα, τα μακριά νύχια, τα γαϊδουρινά πόδια. Πολλές φορές ήταν κουτσοί, άλλοτε ήταν κουτσός μόνον ο αρχηγός τους. Όπως δε πιστεύεται ανήκαν στα «πονηρά» πνεύματα. Αντίθετα, ο Θάνος Βελλούδιος στην μελέτη του εμφανίζει και μία κατηγορία «καλών πνευμάτων» τις «Καλοκυράδες» και τους «Χρυσαφέντες», που ο Ν.Γ. Πολίτης υποστηρίζει ότι ήταν ονομασίες που δίδονταν κατ’ ευφημισμόν. Είναι ντυμένοι με κουρέλια και σιδεροπάπουτσα, αλλά βασικά στοιχεία της ένδυσής τους ήταν επίσης η σκούφια ή κατσούλα, φτιαγμένη από γουρουνότριχες «ως πίλος οξυκόρυμβος» και η καπότα, η οποία θυμίζει «τους δασείς χιτώνας των Σιληνών». Κατά κανόνα πάντως οι καλικάντζαροι δεν έκαναν μεγάλο κακό στους ανθρώπους, όσο κι αν τους «σταύρωναν» και τους πείραζαν.
Καλικάντζαροι γίνονταν τα παιδιά που τύχαινε να γεννηθούν την ημέρα των Χριστουγέννων, ή κατ’ άλλους σε όλη την διάρκεια του δωδεκαήμερου και το παιδί γλίτωνε μόνον αν βαπτιζόταν αυθημερόν και ο παπάς δεν έκανε κανένα λάθος κατά την διάρκεια του μυστηρίου.
 
Στην περίοδο του δωδεκαημέρου συναντώνται έθιμα χριστιανικά και ειδωλολατρικά μαζί, τα οποία συμπορεύονται με αφετηρία την τροπή του ήλιου (21 Δεκεμβρίου). Έτσι οι καλικάντζαροι δείχνουν να είναι απόγονοι των μεταμφιεσμένων του Δωδεκαημέρου στο Βυζάντιο, έθιμο που περνάει σε πολλά μέρη της Μακεδονίας με τις τελετές του Αράπη, τα Μωμοέρια, τα Μπουμπουσάρια κ.ά. αλλά και τα Καστοριανά Ρογκατσάρια (που ο Λουκάτος θεωρεί πιθανόν το όνομα να είναι παραφθορά του Λυκοκαντζάρια - Καλικαντζάρια) καθώς επίσης και των νεκρικών δαιμόνων, συμβολίζοντας τους αρχαίους Κήρες ή Νεκυδαίμονες, που την περίοδο αυτή του χειμώνα και των τροπών του ήλιου ανέβαιναν στη γη. Κατά τον Πολίτη οι μεταμφιεσμένοι του Δωδεκαημέρου «παρέσχον το ενδόσιμον εις την φαντασίαν του λαού» για να πλάσει τους καλικαντζάρους, καταλήγοντας ότι η δοξασία «περί επιφοιτήσεως αυτών εις την γην μόνον κατά το δωδεκαήμερον θα ήτο ακατανόητος εάν δεν ανεφέρετο εις τους εορταστάς του Δωδεκαημέρου».
Ο Ν.Γ. Πολίτης παρατηρεί ότι τα σωματικά ελαττώματα των καλικαντζάρων «υπενθυμίζουσι τας διαστρόφους μορφάς των Καβειρίων δαιμόνων και των άλλων πλασμάτων των κατά τόπους διονυσιακών λατρειών». Ο ίδιος αναφέρει ότι έδειξε σε απλούς χωρικούς εικόνες δύο πήλινων ειδωλίων που βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο και «ομοφώνως μοι είπον ότι παριστώσι καλλικαντζάρους».
Οι μακρινές μνήμες από τις παραδόσεις αιώνων, αναγνωρίζονται στη Νεοελληνική μυθολογία. Οι καλικάντζαροι π.χ. τρώνε ακαθαρσίες («φίδια, γουστέρες κι άλλα μαγαρισμένα πράματα») και μαγαρίζουν την τροφή των ανθρώπων, όπως ακριβώς οι Άρπυιες που άρπαζαν την τροφή του Φινέα, «ολίγα δε, όσα οσμής ανάπλεα κατέλιπον, ώστε μη δύνασθαι προσενέγκασθαι» (Απολλόδωρος).
Υπήρχε επίσης η δοξασία ότι, αν μιλήσεις σε καλικάντζαρο, αυτός μπορούσε να σου πάρει τη λαλιά. Μια δοξασία με παμπάλαιες ρίζες. Ο βυζαντινός Τιμαρίων αναφέρει δαίμονες οι οποίοι «Δυνάμει τινί λαθραία πεδούντες την λαλιάν», ενώ οι αρχαίοι έπαυαν να μιλούν όταν πλησίαζαν σε τάφους.Τρεις τρόπους απομάκρυνσης των καλικαντζάρων αναφέρει η παράδοση. Χριστιανικές ιεροτελεστίες, επωδές και μαγικές πράξεις. Από το χριστιανικό οπλοστάσιο, σημαντική είναι η δύναμη του σταυρού, που τον σημείωναν στα οικιακά σκεύη, τα πιθάρια με το λάδι και το κρασί, τα αγγεία με το πόσιμο νερό και ενίοτε στα μέτωπα των παιδιών και φυσικά το οριστικό διώξιμό τους με τον αγιασμό της Πρωτάγιασης (Παραμονής των Θεοφανίων).
 
Από τις επωδές προτιμότερο ήταν το «Πάτερ ημών», ή η φράση «Ξύλα, κούτσουρα, δαυλιά καμένα», επειδή όλα τα δαιμονικά πλάσματα τρέμουν τη φωτιά. Φράση που είχε μεταπέσει σε παροιμία από τα τέλη κι όλας του 19ου αιώνα και χρησιμοποιούνταν (όπως αναφέρει ο Λουκάτος), «επί των παντελώς αχρήστων πραγμάτων ή επί μωρών και ασυναρτήτων λόγων».
Για τις μαγικές πράξεις, η φωτιά ήταν απαραίτητη. Το τζάκι που δεν επιτρεπόταν να σβήσει κατά την διάρκεια του Δωδεκαήμερου και τα δυο μεγάλα κούτσουρα, τα «Χριστόξυλα», ένα από ήμερη ελιά κι ένα από πουρνάρι, που θα έκαιγαν συνεχώς. Ο χαμοηλιός (Carlinia Graeca), ένα αγκαθωτό ενδημικό φυτό θεωρείται ότι φυλάει το σπίτι, αλλά και ολόκληρο το χωριό λειτουργώντας αποτρεπτικά («Χαμοηλιός μυρίζει εδώ/Να χαθεί τέτοιο χωριό!») καθώς και ο απήγανος (Ruta Montana) τον οποίον καίνε και σταυρώνουν τα πορτοπαράθυρα και τα μέτωπα των αβάπτιστων παιδιών. Δραστικό ήταν επίσης το κάπνισμα με δύσοσμες ουσίες, ακόμα και παλιά τσαρούχια.
Τρόπος άμυνας ήταν κι η τοποθέτηση ενός κόσκινου στα σημεία από τα οποία θα μπορούσαν να μπουν οι καλικάντζαροι. «…Ετσι ο σκαλικάντσαρος, σα μπαίνει για να κάμει κακό στο σπίτι και γλέπει το κόσκινο, αρχινάει να μετράει τσι τρούπες του, μα μετρώντας τες ξημερώνεται και λαλώντας ο πρώτος κόκορης, ο σκαλικάντσαρος τσακίζεται να φύγει…»
Αυτά για τους καλικάντζαρους και τη νεοελληνική μυθολογία. Μένει ν’ αναρωτιόμαστε μόνο καμιά φορά, αν στον αιώνα του Διαδικτύου και των McDonald’s αξίζει τον κόπο να μιλάμε για καλικαντζάρους. Όπως και να ‘χει όμως το πράγμα, εσείς φροντίστε να βάλετε κόσκινο στην καμινάδα, ώστε οι καλικάντζαροι που θα θελήσουν να σας επισκεφθούν να απορροφηθούν μέχρι το λάλημα του πρώτου πετεινού στην προσπάθειά τους να μετρήσουν του κόσκινου τις τρύπες κι έτσι να μην σας κατουρήσουν τη φωτιά, να μην σας μαγαρίσουν τις τροφές και τα μελομακάρονα, να μην αναστατώσουν το σπίτι απ’ άκρου εις άκρον.
 
Αλέξης Γκλαβάς
 
 
 
Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010 08:50

"Περίεργη Εκσκαφή στα Βέρβενα"

Γράφτηκε από τον

Περίεργη εκσκαφή ανακαλύφθηκε ότι είχε λάβει χώρα στα Βέρβενα λίγο πριν την περίοδο των Χριστουγέννων.

Συγκεκριμένα σε παρακείμενο αγρό του μαντριού του Ντρούσια στον δρόμο προς κορομπιλιά, ανακαλύφθηκε να έχει πραγματοποιηθεί εκσκαφή λάκου με άνοιγμα πλάτους 4μ και βάθους 10μ περίπου.

Το μηχάνημα εκσκαφής ήταν παρατημένο λίγα μέτρα πιό μακρυά από το σημείο της εκσκαφής.

Ποιοί οι λόγοι και από ποιούς πραγματοποιήθηκε δεν έγιναν ακόμα γνωστοί!

Εκτος και αν λόγω της κρίσης "ψάχνουν και γιά πετρέλαιο" στα Βέρβενα! 

Περίεργη Εκσκαφή στα Βέρβενα τα Χριστούγεννα * Μαντρί του Ντρούσια προς Κορομπιλιά

( φωτόφραφία από την "τρύπα" στο μαντρι του Ντρούσια" 

Αν υπάρχει κάτι νεότερο και αξίζει τον κόπο θα επανέλθουμε! 

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010 12:23

"Τα Χιονισμένα Βέρβενα" * Συλλογή Φωτογραφικού Υλικού

Γράφτηκε από τον

Λόγω του επικαιρου του θέματος και γιά να "προθερμάνουμε το κλίμα" εν όψει Χριστουγέννων τα Βέρβενα.Νετ κάνουν αφιέρωμα στα "Χιονισμένα Βέρβενα".

Δείτε εδώ φωτογραφικό υλικό που συλλέξαμε και μας εστάλλει από μέλη του Βέρβενα.Νετ. Τους ευχαριστούμε θερμά και ευχόμαστε η κίνηση αυτή που φέρνει κοντά τα Βέρβενά Μας σε ΟΛΟ τον ΚΟΣΜΟ να βρεί μιμητές!

Καλά Χριστούγεννα από τα


ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
και

"Μην περιμένουμε να χιονίσει γιά να δούμε μιά άσπρη ημέρα" γιά το Χωριό μας!

Οι Βερβενιώτες 

Ημερολόγιο 2011, Κνανεάτις Αρτεμις

Ο Σύλλογος "Κνακεάτις Άρτεμις" θα κυκλοφορήσει και εφέτος ημερολόγιο γιά το νέο έτος 2011. Πληροφορίες μπορείτε να πάρετε στα τηλέφωνα των μελών:

 

α) 6946 466 691,

β) 6976 804 479,

γ) 6972 803 815.

 

Το Ημερολόγιο του 2010 * Εκδοση του Μορφωτικού Συλλόγου Βερβένων

Η Εκδοση του Ημερολογίου 2010 

Μορφωτικός Σύλλογος Βερβένων

Ο Μορφωτικός & Φυσιολατρικός Σύλλογος Βερβένων "Κνακεάτις Άρτεμις", διοργανώνει χοροεσπερίδα στις 25 Δεκεμβρίου 2010 το βράδυ, ανήμερα Χριστούγεννα, στο κέντρο "ΕΛΑΤΟΣ" στη Μελιγού, με ζωντανή ορχήστρα.

Μορφωτικός Σύλλογος Βερβένων * Χοροεσπερίδα 25/12/2010

Σας περιμένουμε ΟΛΟΥΣ

Ο αγαπητός Τασος Κρητικός , ομογενής μας και μέλος της Αδελφότητας Βερβένων της Αμερικής που μας επισκέφθηκε και αυτό το καλοκαίρι  μας έστειλε μεταξύ άλλων (που θα δημοσιευθούν  προσεχώς ) και το παρακάτω δημοτικό τραγούδι (στίχους) το οποίο και δημοσιεύουμε.

Τάσος Κρητικός: " “Αγαπητοί Πατριώτες γεια σας. θα σας πω ένα από τα δημοτικά τραγούδια δια την ξενιτιά."

 

                            ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Ο ήλιος εβασίλεψε και το φεγγάρι ‘χαθη,

κι ο λαμπερός αυγερινός πάει να βασιλέψει.

κι εμείς παιδιά τί κάνουμε εδώ στόν ξένο τόπο;

Άιντε, παιδιά,να φύγουμε,στό σπίτι μας νά πάμε,

κι εγώ είδα μέ τά μάτια μου τούς ξένους πώς τούς θάφτουν:

Χωρίς λιβάνι καί κερί,χωρίς παπά καί ψάλτη,

Άλάργα  ΄πο τίς εκκλησιές, στίς φτέρες τά χωράφια.     

 

Σημείωση από Vervena.Net:  Τα σχόλια από εμάς είναι φτωχά και περιττά. Ευχόμαστε ολόψυχα από τα βάθη της καρδιά μας να εκπληρωθούν οι επιθυμίες του κάθε ομογενή μας και του κάθε ξενιτεμένου Βερβενιώτη!

 

© 2021 Vervena.Net. All Rights Reserved.