Το Βήμα σου!

Το Βήμα σου! (37)

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011 01:00

"Ευχές Πάσχα" * Πρόεδρος Βερβένων

Γράφτηκε από τον

 

Αγαπητοί συμπατριώτες, ξενιτεμένοι μας ,  φίλοι των βερβένων, εύχομαι η Ανάσταση του κυρίου να ζωντανέψει την ελπίδα όλων των συμπατριωτών για ένα κόσμο ανθρωπιάς και προόδου.
Από καρδιάς σας εύχομαι χρόνια πολλά , καλό Πάσχα και το φώς της ανάστασης να φέρει σε όλους μας αγάπη και ελπίδα.

Νίκος Καρκούλης

Πρόεδρος Βερβένων

 

"Ο Γέρος του Μωριά" - Αγαλμα στην Πλατεία 25ης Μαρτίου στην Κω, επί την συμβολή των οδών 25ης Μαρτίου και 31ης Μαρτίου, 250μ από την κεντρική πλατεία.  Προσφορά του Συλλόγου Πελλοπονησίων στον Δημο της Κω ( Δημαρχία Γ.Κυρίτση 25/3/2010 Αποκαλυπτήρια)

Με αφορμή το άρθρο του συμπατριώτη μας Γ.Καπράνου, συνάδελφου εκπαιδευτικού, δόθηκε το έναυσμα γιά να καταθέσουμε και εμείς μιά εναλλακτική πρόταση τουριστικής αξιοποίησης της ιστορικής μας κληρονομιάς.

Προτείνουμε εναλλακτικά την τοποθέτηση του Αγάλματος του 'Εφιππου Θεόδωρου Κολοκοτρώνη πάνω στο βράχο.

Η πρόταση μας ενισχύεται και προέρχεται από το γεγονός της ύπαρξης ήδη του εκμαγείου - καλουπιού σε εργαστήρι γλύπτη της Αθήνας!

Το συγκεκριμένο "καλούπι" είναι σύγχρονης κατασκευής και αρκεί η χήτευση του αγάλματος ώστε να υλοποιηθεί η πρώτη φάση της πρότασης!

Το επόμενο στάδιο είναι η κατασκευή του βάθρου που θα φιλοξενήσει το άγαλμα.

Φυσικά υπάρχουν και άλλα να γίνουν όπως : διάνοιξη οδού - μονοπατιού και δρόμου πρόσβασης που μπορεί να ενταχθεί σε υπάρχουσες ίσως δράσεις ή μελέτες συλλόγων που δραστηριοποιούνται στα Βέρβενα κ.λ.π

Τα πλεονεκτήματα της πρότασης αυτής είναι:

α) η ταχύτητα στην υλοποίηση. Ο χρόνος υλοποίησης είναι ο χρόνος που διαρκεί η χύτευση και η τελική επεξεργασία - φινίρισμα - του αγάλματος,
και μπορούν ταυτόχρονα και προχωρούν και η κατασκευή του βάθρου, δρόμων κ.λ.π.

β) το κόστος της πρότασης. Το κόστος δεν απαιτεί ιδιαίτερους προύπολογισμούς - μπορεί να καλυφθεί από συνεισφορές πατριώτών και συλλόγων Αρκάδων -  και θα έχει άμεση απόσβεση από την επισκεψιμότητα των επισκεπτών λόγω της άμεσης υλοποίησης!

γ) Η μοναδικότητα της αγάλματος, καθ'ότι δεν υπάρχει αντίστοιχο στον ηπειρωτικό χώρο, αρα δεν τίθεται θέμα "να δούμε μιά από τα ίδια" από επισκέπτες της Τρίπολης.

Κλείνοντας να επισημάνουμε ότι είμαστε στην διάθεση των ενδιαφέρομένων και του προεδρείου των Βερβένων, γιά την προσκόμιση περαιτέρων στοιχείων όσον αφορά το εκμαγείο! 

Στην περίοδο της παγκοσμιοποίησης και της ισοπέδωσης των αξιών, προτάσεις σαν αυτή όπως και του αγαπητού Γ.Καπράνου καθώς και προγενέστερες όπως του Γ.Τακλή γιά την Ανάβρα, καθώς και όσων ενδιαφέρονται γιά το χωριό μας, πιστεύουμε ότι πρέπει να αποτελέσουν εναρκτήρια λακτήσματα προβληματισμού και δραστηριοποίησης μας, πριν οι ξενόφερτοι χείμαροι της πολιτιστικής, κοινωνικής και ηθικής αλλοτρίωσης  και εξαθλίωσης μας κατακλύσουν σαν νέο τσουνάμι που ξεσπά "κεραυνώ εν αιθρία"!

Ο λαός μας δεν αντέχει και δεν "εμπιστεύεται" ούτε χρονοβορές ούτε κοστοβόρες προτάσεις περιμένοντας πότε "ΘΑ" γίνουν έργα "γιά αυτόν" και ειδικά αν είναι χωρίς αυτόν και εαυτόν ! Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς αλλά η πορεία μας σαν κράτος έρχεται ειδικά αυτές τις ημέρες να μας διαψεύσει περίτρανα! 

Μ'εκτίμηση

Δ.Καραματζιάνης

Καθηγητής Φυσικής-Χημείας-Πληροφορικής

«Η συγκρουση των κοινωνικων ομαδων στα Βέρβενα Αρκαδιας,στο ξεκινημα της επαναστασης του 1821»

του Γιώργου Καπράνου

Λάβαρο του 1821

1.Εισαγωγή:

Τιμάμε και φέτος τη μεγάλη εθνική επέτειο, για να αντλήσουμε  πλούσια διδάγματα πατριωτισμού ,αυτοθυσίας και υψηλοφροσύνης. Ένας μικρός λαός, πήρε για άλλη μια φορά τη γενναία απόφαση ή να ζήσει ελεύθερος ή να πεθάνει.

Πάλεψε με ένα δυνάστη ασύγκριτα ισχυρότερο και με τη βοήθεια και την συμπαράσταση της προοδευτικής ανθρωπότητας, νίκησε.

Ο πάντα μεγαλόψυχος  Κολοκοτρώνης στην ομιλία του στην Πνύκα, είπε μεταξύ άλλων:

«Όταν αποφασίσαμε να κάμουμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε; «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με τα σιταροκάραβα βατσέλια». Αλλά, ως μια βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της Ελευθερίας μας και όλοι και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό και εκάμαμε την επανάσταση».

Ήταν έτσι όμως τα πράγματα;

Πέρασαν 190 χρόνια από την έναρξη της ελληνικής απελευθερωτικής επανάστασης. Καιρός είναι να δούμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα και πάνω απ΄  όλα με τη δύναμη της λογικής και της επιστήμης ,ώστε να πετάξουμε τα περιττά και να κρατήσουμε τα ουσιώδη ,δηλαδή την αλήθεια. Έτσι θα απαλλάξουμε  την τοπική Ιστορία και  κατ΄ επέκταση και την εθνική από μύθους ή ανακρίβειες ή παραποιήσεις που δεν χρειάζονται.

Η αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας είναι μια δύσκολη υπόθεση. Όσο όμως πλαταίνει ο κύκλος των ερευνητών και βαθαίνει ο ουσιαστικός διάλογος ,τόσο καλύτερα για την αλήθεια. Σ΄ αυτή  την επικαιρική και σύντομη  παρουσίαση θα δούμε τη διαμάχη  των κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων στα χρόνια της επανάστασης του ΄21  και την πρώτη σύγκρουση στα  Βέρβενα  Αρκαδίας.

2.Κοινωνικές τάξεις και κοινωνική σύγκρουση.

Πολλοί υποστηρίζουν πως η ιστορία που γράφεται με το μελάνι των ιστορικών, έρχεται σε αντίθεση με την ιστορία που γράφεται με το αίμα των αγωνιστών στο πεδίο της μάχης.

Αυτό βέβαια συμβαίνει κατά κανόνα στις κοινωνίες με αντίπαλες κοινωνικές τάξεις.

Και γεννιέται το ερώτημα : «Υπήρχαν  κοινωνικές τάξεις στην υπόδουλη Ελλάδα πριν και κατά τα χρόνια της επανάστασης, ώστε να μπορούμε να μιλάμε για κοινωνική σύγκρουση;»

Βεβαίως και υπήρχαν κοινωνικές τάξεις. Από τη μια ο απλός πάμφτωχος και αγράμματος λαός  μαζί με τον κατώτερος κλήρο και από την άλλη οι κοτζαμπάσηδες( κοτζαμπάσης: αρχηγός  μιας κοινότητας, προεστός, άρχοντας, προύχοντας, άνθρωπος που φέρεται με αυταρχικότητα και αυθαιρεσία) μαζί με τον ανώτερο κλήρο.

2α. Ο απλός λαός-κατώτερος κλήρος.

Εκείνα τα χρόνια το 70% του ελληνικού πληθυσμού είχε καταφύγει στις ορεινές περιοχές για ασφάλεια. Η γεωργία και η κτηνοτροφία έδινε το περισσότερο εισόδημα. Οι Έλληνες του βουνού μπορούμε να πούμε πως έφεραν την αγροτική και την κτηνοτροφική ανάπτυξη και την βιοτεχνική άνθηση, σε αντίθεση με τον κόσμο των νησιών που γέννησε την ναυτιλία και  το εμπόριο.

Αυτός ο λαϊκός φτωχός και απελπισμένος κόσμος θα ακούσει τις επαναστατικές ιδέες της Γαλλικής επανάστασης: «μας άνοιξε τα μάτια, την αισθάνθηκα ωσάν την σάλπιγγα της Αποκάλυψης, αγγέλλουσα όπου τυραννία η ώρα της Ελευθερίας έφτασε» θα πει ο Γέρος του Μοριά.

Αυτές οι ιδέες έφεραν την προσδοκία μιας ριζικής αλλαγής. Σαν  «Πάσχα των Ελλήνων »το έβλεπαν στην αρχή και όχι ως επανάσταση.

Μέσα από αυτό τον λαό αναδείχτηκαν μεγάλες προσωπικότητες, όπως οι Κολοκοτρωναίοι, ο Καραϊσκάκης, ο Οδ. Ανδρούτσος, ο Μάρκος Μπότσαρης, ο Νικηταράς και τόσοι άλλοι γνωστοί και άγνωστοι πρωτεργάτες και πρωτοπόροι του ξεσηκωμού του έθνους.

Οι βιοτέχνες ήταν αυτοί που είδαν τα πράγματα διαφορετικά. Αυτοί διαμόρφωσαν τη λαϊκή ιδεολογία με κέντρο τον άνθρωπο. Από πολύ νωρίς διψούν για απελευθέρωση. Κινούνται εναντίων κάθε καταπίεσης και στόχο έχουν να ανασχηματίσουν την κοινωνία πάνω σε μια αυτόνομη από εξωτερικούς και εσωτερικούς δυνάστες  «μαγεμένοι » από τα επαναστατικά κηρύγματα της γαλλικής επανάστασης.

Ο κατώτερος κλήρος ήταν στενά δεμένος με το λαό ,γιατί ζωντανό κομμάτι του ήταν. Ένιωθε τους παλμούς και τους πόθους του. Από τα σπλάχνα αυτού του κλήρου βγήκαν εκρηκτικές φυσιογνωμίες, με ελαττώματα  αλλά και προτερήματα, όπως ο Παπαφλέσσας, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Αναγνωσταράς ,ο  Βρεσθένης  Θεοδώρητος κ.ά.

2β.Οι κοτζαμπάσηδες-ανώτερος κλήρος.

Η τάξη των κοτζαμπάσηδων ως σύνολο ,έπαιξε ρόλο ανάσχεσης των δυνάμεων της επανάστασης. Οι θέσεις που έπαιρνε σε θέματα κοινωνικά άκρως αντιδραστικές. Κυρίως στην πραγματοποίηση των προεπαναστατικών κινημάτων ,αλλά και των κινήσεων για την μεγάλη  επανάσταση, ο ρόλος της είναι σκοτεινός.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ,πως λίγο πριν την επανάσταση κατείχαν το 1/3 της καλλιεργούμενης γης ,και εκμεταλλεύτηκαν τον απλό  υπόδουλο ελληνικό λαό όπως ακριβώς και οι Τούρκοι και σε μερικές περιπτώσεις  χειρότερα. Συνδέονταν, το κυριότερο ,και με τις λειτουργίες του Οθωμανικού κράτους(φοροεισπράκτορες ).

Οι Κοτζαμπάσηδες έτρεμαν κάθε επαναστατική δράση. Το ξύπνημα του λαού. Το ένιωθαν σαν απειλή για τα προνόμιά τους. Γι αυτό, στις αρχές του 19ου αιώνα μεθοδεύουν την εξόντωση των κλεφτών και των ισχυρών καπεταναίων. Όλοι γνωρίζουμε την τύχη του καπετάνιου Ζαχαριά του Μπαρμπιτσιώτη και του Πρωτοπαλίκαρού του  Βερβενιώτη  Θανάση Καράμπελα και τόσων άλλων παλικαριών..

Γι αυτό σαμπόταραν τη Φιλική Εταιρεία στην αρχή και την  ένοπλη εξέγερση αργότερα.

Πάντα επεδίωκαν ένα καθεστώς «αυτονομίας», στηριγμένο στην Τούρκικη δύναμη και κυριαρχία.

Υπήρξαν και εξαιρέσεις. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε κυρίως τον άρχοντα του Μοριά  Κ. Κρεβατά που μαζί με άλλους τάχθηκαν με το μέρος του Κολοκοτρώνη και  που ονομάσθηκαν «φωτισμένοι κοτζαμπάσηδες ».

Μαζί με τους κοτζαμπάσηδες συντάχθηκε και ο ανώτερος κλήρος. Και οι δυο μαζί κατείχαν μεγάλες εκτάσεις γης  συνεργάζονταν  και εκμεταλλεύονταν τους ραγιάδες.

Με αυτά τα λίγα που αναφέραμε και με δεδομένο πως ο στόχος του Ελληνικού λαού ήταν η επανάσταση ,το διώξιμο του κατακτητή και η  εθνική ανεξαρτησία ,γίνεται φανερό πως οι τάξεις και τα δρώμενα της Ελληνικής κοινωνίας δεν είχαν ομοιόμορφη στάση απέναντι στο εθνικό χρέος.

Ο καθένας είχε την ταχτική του, που ήταν συνάρτηση των συμφερόντων της τάξης του και των προσωπικών του προσανατολισμών και βλέψεων.

Έχουμε λοιπόν διαπάλη μεταξύ συμφερόντων διαφορετικών τάξεων και όχι όπως προσπαθούν να το παρουσιάσουν αρκετοί ως διαμάχη «πολιτικών και στρατιωτικών».

3.Η ΠΡΩΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 ΒΕΡΒΕΝΑ,   21 ΙΟΥΝΙΟΥ 1821.

Στον πρώτο χρόνο της επανάστασης, χάρη στις συντονισμένες προσπάθειες της Φιλικής Εταιρείας και του λαού, απελευθερώθηκε η Πελοπόννησος, ένα μέρος της Ρούμελης και τα νησιά. Οι κοτζαμπάσηδες κρατούν αρνητική στάση.

Στόχος τους η ματαίωση της επανάστασης.

Η πίεση των γεγονότων όμως τους αναγκάζει να προσχωρήσουν, με σκοπό να την ελέγξουν και να σφετερισθούν τις κατακτήσεις της και αν μπορέσουν να δώσουν την κατεύθυνση που να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους.

ü       H αρχική τους σκέψη μετά την απελευθέρωση της Πελοποννήσου, ήταν να αφαιρέσουν τα όπλα από τους κλεφτοκαπεταναίους, να τους υποτάξουν, να τους εξοντώσουν(Οικονόμου, Καρατζά, Οδ. Ανδρούτσο) ή να τους εξαγοράσουν.

ü       Το δεύτερο βήμα ήταν η συγκρότηση στις Καλτετζές της «Πελοποννησιακής Γερουσίας » από τους εξέχοντες κοτζαμπάσηδες.

·         20 Μαρτίου 1821:οργανόνεται το πρώτο ελληνικό στρατόπεδο στα Βέρβενα .

·         30 Μαρτίου 1821:Η επανάσταση φουντώνει και στην Κυνουρία.

·         18 Μαΐου 1821:Οι Τούρκοι επιτίθενται ταυτόχρονα στα Δολιανά, Δραγούνι, Βέρβενα. Η επίθεση αποτυγχάνει.

·         20 Ιουνίου 1821: Απόβαση του Δημητρίου Υψηλάντη στο Άστρος.

·         21 Ιουνίου 1821: Υποδοχή του από τα στρατεύματα στα Βέρβενα. Εγκατάστασή του και ανάληψη της εξουσίας.

Αμέσως φάνηκαν ξεκάθαρα οι δύο παρατάξεις  με πολιτικό υπόβαθρο.

Από τη μια, οι Κοτζαμπάσηδες  και από την άλλη οι Κλεφτοκαπεταναίοι, οι Φιλικοί και ο λαός.

Οι κοτζαμπάσηδες και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ζητούσαν τη διατήρηση της «Γερουσίας  »(ολιγαρχικό σύστημα μπορούμε να το ονομάσουμε) .

ο Υψηλάντης ,πρότεινε την κατάργηση του συστήματος των Καλτετζών και την ανάδειξη Εθνικής Βουλής, η οποία θα είχε όλες τις εξουσίες(πολιτικές και στρατιωτικές).

Οι Κοτζαμπάσηδες αρνούνται, ο Υψηλάντης απειλεί πως θα αναχωρήσει και ο λαός και τα παλικάρια στασιάζουν.

Η πρώτη κοινωνική –πολιτική σύγκρουση στη νεότερη  Ελλάδα είναι γεγονός και αφορούσε τη μορφή του πολιτεύματος.

Με συνθήματα όπως: «Θέλουμε σύστημα»(σύνταγμα), «θάνατος στους Τουρκολάτρες »,

στρέφονται απειλητικά προς τους Κοτζαμπάσηδες, που είναι κλεισμένοι στον πύργο του Αδραχτά και συνεδριάζουν. Η παρέμβαση του Κολοκοτρώνη, καταλυτική. Το κύρος του κατευνάζει τα οργισμένα πλήθη. Οι Κοτζαμπάσηδες συμβιβάζονται για να γλιτώσουν και να κερδίσουν χρόνο.

Η σύγκρουση επαναλαμβάνεται λίγο αργότερα στη Ζαράχωβα ή Ζαράκοβα. Οι μαχητές  πάλι ξεσηκώνονται. Και πάλι συμβιβασμός.

Η σύγκρουση στα Βέρβενα και στη Ζαράχωβα φανέρωσε ξεκάθαρα την ύπαρξη των κοινωνικοπολιτικών τάξεων και τις επιδιώξεις τους. Φανέρωσε ακόμη όμως και την αδυναμία της Φιλικής Εταιρείας να επιβάλει τις απόψεις της, αν και είχε μαζί της το λαό, τους μεγαλύτερους κλεφτοκαπεταναίους και την εξουσιοδότηση της «Μεγάλης Αρχής ».

Με τον ερχομό δε του Αλ. Μαυροκορδάτου τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Η κατάσταση οξύνεται και αρχίζουν οι ραδιουργίες εναντίων των Φιλικών. Συναντά τους μεγάλους Κοτζαμπάσηδες και τους Μεγαλοκαραβοκυραίους  και βάζει τα θεμέλια της πολιτικής τους συμμαχίας με στόχο την εξουσία.

Η άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821),ανέβασε το ηθικό των αγωνιστών και μεγάλωσε το κύρος του Γέρου του Μοριά. Η διαμάχη φουντώνει.

Η επανάσταση μέσα από αυτή τη διάταξη των κοινωνικών παρατάξεων θα μπει σε δύσκολους δρόμους. Γεννήθηκαν δυο εμφύλιοι πόλεμοι που έφεραν μεγάλες συμφορές και πολλές φορές η επανάσταση και η απελευθέρωση κρεμάστηκε από μια κλωστή.

4.Επίλογος

Μέσα από το αίμα και τις θυσίες χιλιάδων ηρώων και μαρτύρων ,αλλά και την εξωτερική βοήθεια(με το αζημίωτο βέβαια…)γεννήθηκε το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος.

Και αυτές τις δύσκολες ώρες που περνά και πάλι το ελληνικό Έθνος, οι Έλληνες έχουν ανάγκη την ΑΛΗΘΕΙΑ-όποια κι αν είναι- και τα σοφά  λόγια του Μεγάλου Μακρυγιάννη:

«Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί.
Και να μην λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκιάση ή χαλάση, να λέγη «εγώ». Όταν όμως αγωνίζωνται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέη «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» και όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκιάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί».(
απόσπασμα από λόγο του) .

                                                                  

    Βέρβενα ,21 Μαρτίου 2011

 

 

ΠΡΟΤΑΣΗ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

(ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ)

του Γιώργου Καπράνου

Πρόταση: ΠΡΟΤΟΜΗ ΓΕΡΟΥ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ


Με αφορμή την φωτογραφία του φίλου μου και πατριώτη Τάσου Κριτικού ,μου γεννήθηκε η ιδέα  κατάθεσης μιας πρότασης που αφορά τον πολιτισμό, αλλά  έχει και μεγάλο τουριστικό ενδιαφέρον.

Μορφές των Αμερικανών Προέδρων στο βουνό RUSHMORE  της Ν. Ντακότα
(Γλυπτό στο  βουνό RUSHMORE της Ν. Ντακότα)
 

Η  Βέρβενα  Αρκαδίας , όλοι μας γνωρίζουμε πως είναι χτισμένη σε 1160 μ. υψόμετρο και κάτω από το βουνό «Μεγάλος Βράχος». Το βουνό αυτό είναι σημείο αναφοράς για μας τους ντόπιους ,αλλά μπορεί να γίνει σημείο  Αρκαδικής ή και Ελληνικής  πολιτιστικής και καλλιτεχνικής αναφοράς ,εάν υλοποιήσουμε  την παρακάτω πρόταση .

«Κατασκευή της προτομής του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ή Γέρου του Μοριά πάνω στο βράχο» .(όπως οι πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στο βουνό  RUSHMORE  της Ν. Ντακότα.)

Θα είναι η μεγαλύτερη τέτοιου είδους καλλιτεχνική προσπάθεια στην Ευρώπη. Για το σκοπό αυτό να συσταθεί ένα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ίδρυμα  το οποίο θα συγκεντρώσει τα απαραίτητα χρηματικά ποσά από προσφορές Αρκάδων ντόπιων, ομογενών και ξένων.

Η κατασκευή αυτή δεν θα είναι απλά ένα έργο ιστορικού χαρακτήρα μόνο, αλλά έργο τουριστικής ανάπτυξης και οικονομικής ανάκαμψης του χωριού μας. Στον τελικό σχεδιασμό θα υπάρχουν και δευτερεύοντα έργα όπως:

  • ειδικές οδικές προσβάσεις,
  • χώροι στάθμευσης,
  • συνεδριακό κέντρο  και
  • χώροι εκπαίδευσης και επιμόρφωσης γύρο από την προσωπικότητα του αγωνιστή ,αλλά και ολόκληρης της ιστορικής περιόδου της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Είναι δύσκολο έργο και θα διαρκέσει αρκετά χρόνια. Η προτομή να έχει μεγάλες διαστάσεις (ύψος 50-60 μέτρα και πλάτος 30-40 μέτρα ή τόσα όσα το πέτρωμα επιτρέπει). Είναι θέμα των ειδικών αυτό. Ο βράχος θα λαξευτεί από  εκπαιδευμένους γλύπτες που με σύγχρονες γνώσεις εκπόνησης ειδικών καλλιτεχνικών αρχιτεκτονικών προγραμμάτων σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, θα προχωρούν στην ολοκλήρωσή του. Το έργο  είναι μεγαλόπνοο και θα χρειαστούν δεκάδες εργάτες ως τεχνική υποστήριξη των γλυπτών, αλλά και αρκετά χρήματα.

 

Θέλει ρίσκο. Όμως  μην ξεχνάμε , πως το ρίσκο δεν έχει σχέση με αυτά που χάνεις ,αλλά με αυτά που κερδίζεις. Το καλλιτεχνικό αυτό αριστούργημα θα είναι ορατό από την πεδιάδα της Τεγέας και κυρίως από την Τριπολιτσά που τον θεωρεί δικό της τέκνο.

 

Βέρβενα

 2  Μαρτίου 2011

 

Πέμπτη, 03 Μαρτίου 2011 00:00

"Η Ανάπτυξη της Βέρβενας-2ο Μέρος" * Γ.Καπράνος

Γράφτηκε από τον

Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΒΕΡΒΕΝΑΣ-ΧΡΕΟΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

( 2Ο μέρος)

Του Γιώργου Καπράνου

 

1-       Εισαγωγικά

Το ελληνικό χωριό μέχρι και τη δεκαετία του εξήντα ,ήταν η ψυχή της ελληνικής κοινωνίας.

Η πόλη απ΄ την άλλη ήταν ανέκαθεν η πηγή του πολιτισμού.

Σήμερα και τα δύο αυτά κοινωνικά κέντρα αντιμετωπίζουν μεγάλες προκλήσεις.

         Ο αγροτικός πληθυσμός που στις αρχές του 1900 αποτελούσε το 90% του πληθυσμού σήμερα έχει γίνει αστικός πληθυσμός, με όλα τα θετικά ή αρνητικά που γέννησε αυτός ο  βίαιος και ριζικός μετασχηματισμός.

         Από τη μια μεριά ζήσαμε την εγκατάλειψη της υπαίθρου και την αλλαγή της εικόνας του χωριού που ξέραμε, και από την άλλη τη δημιουργία δυο μεγάλων πόλεων που και σ΄ αυτή την περίπτωση δεν έχουν καμία σχέση με την εικόνα των πόλεων που γνωρίζαμε.

         Το χωριό στη δεκαετία του ΄60 χάνει  απότομα το κοινωνικό του πρόσωπο και η πόλη ξαφνικά γεννιέται ως ο φυσικός φορέας  κοινωνικής, οικονομικής άρα και πολιτισμικής δραστηριότητας.

            Εάν δεν γίνει, έστω και τώρα ένας σχεδιασμός για το ελληνικό χωριό και την ελληνική πόλη του μέλλοντος, είμαι σίγουρος –δυστυχώς -πως η Ελλάδα θα γίνει το μοναδικό κράτος στον κόσμο που ο πληθυσμός της θα κατοικεί μόνο σε δυο  πόλεις. Σενάριο τρελό… ,αλλά ο χρόνος εύχομαι να με διαψεύσει.

       Είναι όμως θέμα μόνο της Πολιτείας ;

        Ασφαλώς  όχι .Η  αναγέννηση της υπαίθρου και το ζωντάνεμα των χωριών μας είναι και θέμα της κοινωνίας των πολιτών. Θέλει εγρήγορση, αφύπνιση  και πίεση  μέσα από όσα ο νέος Ο.Τ.Α προβλέπει στην διευρυμένη  περιφέρεια.

2- Η τύχη του  «παραδοσιακού » χωριού  ΒΕΡΒΕΝΑ  Κυνουρίας, μέσα στον κοινωνικό μετασχηματισμό  που ζούμε.

              Η Βέρβενα δεν είναι παραδοσιακό χωριό σύμφωνα με όσα προβλέπει  το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα που εκδόθηκε το 1978.Όχι πως στερείται των κριτηρίων της μοναδικότητας, της αντιπροσωπευτικότητας και της αισθητικής. Τα έχει όλα αυτά και το σπουδαιότερο  είναι πως οι κάτοικοι του χωριού ,χωρίς ειδικές γνώσεις, χωρίς το φόβο του νόμου, προστάτευσαν  από ένστικτο και εσωτερική αισθητική παρόρμηση κάθε στοιχείο που υπήρχε σ΄ αυτό , χωρίς να αλλοιώσουν  την αυθεντικότητά του..

           Τα δύσκολα χρόνια πέρασαν. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε τον άνθρωπο της πόλης να γοητεύεται και πάλι από το χωριό και να αναζητά την γνωριμία του, την επαφή του και πολλές φορές την επιστροφή σε αυτό, εάν οι συνθήκες το επιτρέπουν.

Η σημερινή εικόνα της Βέρβενας  παραμένει ικανοποιητική.

          Όταν την κοιτάζει κανείς από τα ψηλά( Μεγάλο Βράχο), διαπιστώνει πως πρόκειται για ένα υπέροχο, όμορφο χωριό ενταγμένο με σοφία στο βραχώδες και πετρώδες  αρκαδικό τοπίο, με υποδειγματική πολεοδομική συγκρότηση και εξαιρετική αρχιτεκτονική.

          Όταν την  περπατάς, μαγεύεσαι.  « Δρομάκια  πεντακάθαρα, τα σπίτια περιποιημένα, γεμάτα λουλούδια , σκάλες ,δρόμοι και δρομάκια αποπνέουν ΕΡΩΤΑ,ΑΓΑΠΗ,ΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ. Σε όποιον το (χωριό) επισκέπτεται του προσφέρει πολιτισμική παιδεία» έγραφε η φίλη Θηρεσία το 1999, γοητευμένη απ ΄ όσα έβλεπε και βίωνε.

     Και γεννιούνται τα ερωτήματα:

 Βέρβενα  είναι  ένα χωριό που δεν έχει ανάγκες;

- Το χωριό δεν χρειάζεται  άλλα έργα και υποδομές  ;

-Για να είναι έτοιμο στο αύριο που έρχεται με ταχύτατους ρυθμούς ,μας φτάνουν αυτά που έχει;

Απαντούμε πως όχι.

 ΄Εχει πολλές ελλείψεις ,αλλά όλα πρέπει να γίνουν με αργά και προσεχτικά βήματα.

3- ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

-Χρειάζεται να γίνει κατ΄  αρχήν συνείδηση η ανάγκη τουλάχιστον δεκαετούς συνολικού προγραμματισμού αναμόρφωσης και ανάδειξης του χωριού με τους παρακάτω στόχους:

·         Να δοθεί απόλυτη προτεραιότητα σε αυτό που λέμε   «δημόσιο χώρο», ως κοινό αγαθό και πρωταγωνιστή  της τελικής εικόνας του χωριού.

(Ανάπλαση της «Καμάρας», του Τοπίου Μ.Βρύση- Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου,  του δρόμου Καμάρας-Βρύσης και της Πλατείας του χωριού). Και τούτο γιατί ο  δημόσιος χώρος και τα δημόσια κτίρια ,προσφέρουν στη δημόσια αισθητική του χωριού. Ο κάθε τόπος έχει τη δική του ταυτότητα. Σε αυτή την ταυτότητα το σημαντικό μερίδιο το έχει ο δημόσιος χώρος και τα δημόσια κτίρια. Γι αυτό χρειάζεται συζήτηση , να ακουστεί του καθενός η γνώμη για κάθε σημαντικό έργο πριν εκτελεστεί. Στην Ελλάδα ,αν δεν κάνω λάθος ,γεννήθηκε η δημοκρατία και ο διάλογος, εμείς γιατί τα αρνούμεθα; «Κάποιος δεν είχε άνθρωπο να ρωτήσει και ρωτούσε το ραβδί του»…

·        Να εκπονηθούν μελέτες και να κατατεθούν άμεσα στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας για να κερδίσουμε χρόνο (και χρήμα).

·         Να εφαρμοσθεί κάθε νόμος με αυστηρότητα στις  εκάστοτε     ΄΄ιδιωτικές ΄΄  και Δημοτικές παραβάσεις. Να θεωρούμε τις ειδικές διατάξεις των Νόμων που προστατεύουν τα χαρακτηριστικά του παραδοσιακού μας χωριού ως βήμα προόδου και όχι εμπόδιο και τροχοπέδη.

·         Κάθε έργο να  γίνεται στα πλαίσια της τοπικής παραδοσιακής  αρχιτεκτονικής και να μη δίνεται ΄΄ εν λευκώ ΄΄  σε κάθε τυχαίο αρχιτέκτονα .(Διαθέσιμα τοπικά υλικά-Πέτρα, ξύλο-,Κλιματολογικές συνθήκες κτλ).

·         Σεβασμός των υπαρχόντων  δημοσίων κτιρίων-έργων τέχνης. (Σχολεία, Εκκλησίες, Πυργόσπιτα  κτλ).

Προσοχή ειδικά στις εκκλησίες του χωριού ,γιατί είναι μνημεία .Οι χριστιανοί στο διάβα τους μέσα στο χρόνο πρόσθεταν καινούρια αρχιτεκτονικά  στοιχεία στους υπάρχοντες ναούς, όταν χρειάζονταν. Πάντα όμως προσπαθούσαν να κρατούν το πνευματικό τους πιστεύω  αν και χρησιμοποιούσαν τις νέες τεχνολογίες. Ποτέ όμως δεν έκαναν αυθαίρετες  πομπώδεις  προσθέσεις αρχιτεκτονικών μελών (Κτίσιμο ενός καμπαναριού, Τοποθέτηση κεράμων αντί πλακών και το αντίστροφο, τοποθέτηση ξένων υλικών  στο οικοδόμημα)που  να προσβάλλουν το αρχικό οικοδόμημα-έργο τέχνης.

Αυτό το έκαναν οι Μωαμεθανοί στις εκκλησίες μας μετά την άλωση.

·         Και με τη θετική εξέλιξη  στην υπόθεση του κληροδοτήματος Γκαύρου εύχομαι συγχαρητήρια σε όλους όσους βοήθησαν και σωστές αποφάσεις στο μέλλον για δημιουργία  ενός έργου σημείου αναφοράς για την βερβενιώτικη κοινωνία και όχι μόνο. Μακριά από τυχοδιώχτες, άρπαγες και αεριτζήδες.

·         Στη συνέλευση του σχολείου ακούστηκε η πρόταση : «Διαπλάτυνση  του δρόμου μπροστά στον Ι.Ν. Παναγίας

Καταθέτω την άποψή μου:

        Αυτό το καταπληκτικό οικοδόμημα νομίζω πως  «δε βολεύεται» ,μέσα στο τοπίο που επέλεξαν οι πρόγονοί μας να το τοποθετήσουν. Μια  εκκλησία, ένα δημόσιο κτίριο δεν επιτρέπεται να κτίζεται όπου βρεθεί κάποιος ελεύθερος χώρος, αλλά εκεί που του αρμόζει(σεβασμός και προς το οικοδόμημα, αλλά και προς τους ευεργέτες που έκαναν τη νύχτα μέρα για να κτιστεί).

           Η εκκλησία της Παναγίας είναι απομονωμένη. Άρα πρέπει να δημιουργήσουμε κίνητρα κίνησης-περάσματος των κατοίκων ,αλλά και των επισκεπτών-τουριστών αύριο, ώστε να ακτινοβολεί την ταυτότητά της και την αξία της ως οικοδόμημα( μνημειακό και θρησκευτικό). Εάν δε απέναντι από την κεντρική σκάλα δημιουργηθούν από το δρόμο και άλλα 5-6 σκαλιά το οικοδόμημα θα αναδειχθεί ακόμα περισσότερο.

      Η εκκλησία της Παναγίας(έργο ανθρώπων)και ο Μεγάλος Βράχος(έργο της φύσης) επειδή είναι σημαντικά ,στο πέρασμα του χρόνου γίνανε σημεία αναφοράς του χωριού μας.

·         Κάθε ενέργειά μας από δω και πέρα να είναι συνειδητή και με μοναδικό στόχο το καλό του χωριού μας.

·         Να επαναδραστηριοποιηθούν όλοι οι Σύλλογοι. Να διοργανώνουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις καθόλη τη διάρκεια του έτους και μια πολιτιστική εβδομάδα πριν τον Δεκαπενταύγουστο με τίτλο΄΄ Αυγουστιάτικα  φεγγάρια ΄΄ ή με την παλιά ονομασία ΄΄ ΚΝΑΚΕΑΤΕΙΑ΄΄.

Με πλούσια θεματολογία .(Αυτά θα τα κουβεντιάσουμε μεταξύ μας σε μια κοινή διασυλλογική συνάντηση).

Για να πάψουμε κάποτε να αναρωτιόμαστε για το ποιος φταίει:
 
«- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
- Φταίει πρώτ'  απ' όλα το κρασί!

Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα!

προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Και θα έρθει !                                           Με εκτίμηση προς όλους                                                                                                       Βέρβενα  19  Φεβρουαρίου 2011

 

Αγαπητά Vervena.Net
"Η Καμάρα" σήμερα. Στο βάθος διακρίνεται η επιγραφή που αναφέρεται στην επίσκεψη του Υψηλαντη
Συνημμένα στέλνω ένα κείμενό μου που γράφτηκε τον Αύγουστο του 2006  και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κυνουρία τον επόμενο Οκτώβριο και  αναφέρεται στην κακοποίηση και αλλοίωση του ιστορικού χώρου της  Καμάρας, η οποία εκείνη την εποχή απασχολούσε έντονα πολλούς από μας.
Επειδή τίποτα δεν έγινε τότε και το έργο ολοκληρώθηκε, θεωρώ σκόπιμη  την ανάρτηση του κειμένου αυτού στο vervena.net, ώστε τουλάχιστον να  αποφευχθούν παρόμοιες αυθαιρεσίες που θα δώσουν πια τη χαριστική βολή  στον χαρακτήρα του χωριού μας. Ευχή όλων μας βέβαια είναι να  καθαιρεθούν αυτές οι κατασκευές το ταχύτερο, ως εξαιρετικά  ακαλαίσθητες παρεμβάσεις που αντί να αναδεικνύουν τον ιστορικό χώρο  τον καταδικάζουν να μην διαφέρει από την πλατεία ενός οποιουδήποτε  άλλου χωριού. Γνωρίζουμε άλλωστε παρόμοια έργα του ίδιου εργολάβου και  σε άλλα χωριά της περιοχής μας.
 
" Η Tσιμεντοποίηση του Iστορικού χώρου των Βερβένων
 
 Με αγανάκτηση και θλίψη οι κάτοικοι των Βερβένων παρακολουθούν τους τελευταίους μήνες την εξέλιξη των έργων τσιμεντοποίησης του ιστορικού χώρου του χωριού μας, οι οποίες σημειωτέον ξεκίνησαν τους μήνες που το χωριό ήταν έρημο, με αποτέλεσμα να βρεθούν ενώπιον τετελεσμένων γεγονότων. Αντιλαμβάνεσθε λοιπόν την έκπληξή μου διαβάζοντας στο τελευταίο φύλλο το σχετικό άρθρο σας, στο οποίο αναφέρεται ότι δήθεν «οι Βερβενιώτες εκφράζουν την ικανοποίησή τους με την υλοποίηση αυτού του έργου», ότι πρόκειται για μια σπάνια αρχιτεκτονική μελέτη κι ότι «βελτιώνεται η εικόνα του ιστορικού χωριού».
 
Η πραγματικότητα δυστυχώς δεν είναι αυτή. Τα έργα, εξ όσων γνωρίζω, δεν έχουν την έγκριση των κατοίκων του χωριού ούτε την αποδοχή τους και οι περισσότεροι εύχονται να είχε παραμείνει ξεχασμένο το χωριό μας αντί να τύχει τέτοιας κακοποίησης. Οι κάτοικοι, σεβόμενοι τη σημασία του χώρου και επιζητώντας οι ίδιοι τη διατήρηση της φυσιογνωμίας και την ανάδειξή του, είχαν μεριμνήσει μέσω της Κοινότητας Βερβένων, ώστε οι απαραίτητες διαμορφώσεις να γίνουν με γνώση, προσοχή και σεβασμό στον ιστορικό χώρο και τα μνημεία, για τα οποία οι κάτοικοι ενδιαφέρονται περισσότερο από τον καθένα και επιθυμούν να φανούν αντάξιοι της καλαισθησίας και της γενναιοδωρίας των προγόνων τους που τα έστησαν. Αξιοσημείωτο είναι ότι τα μνημεία παραγγέλθηκαν, κατασκευάστηκαν και στήθηκαν με μέριμνα και δαπάνες της εν Αμερική Αδελφότητος Βερβενιωτών και επιμέλεια του φιλότεχνου ιατρού Ιωάννου Δαρβέρη, οι οποίοι, μη φειδόμενοι χρημάτων και επιθυμώντας να προσφέρουν στο χωριό τους πραγματικά κοσμήματα διαχρονικής τέχνης, απευθύνθηκαν σε έναν από τους πιο ονομαστούς γλύπτες της εποχής τους, τον Μιχ. Τόμπρο. Έτσι λοιπόν και η Κοινότητα Βερβένων απευθύνθηκε σε μια προσωπικότητα διεθνούς ακτινοβολίας και επιστημονικής εγκυρότητας, τον καθηγητή αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου κ. Αργ. Πετρονώτη, ο οποίος και εκπόνησε σχετική μελέτη.
Η μελέτη αυτή έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους αρμοδίους και κυρίως από τους ίδιους τους κατοίκους, οι οποίοι είναι πιο ευαίσθητοι σε θέματα αξιοποίησης τμήματος του χωριού τους. Δεν είναι σκοπός μου εδώ να περιγράψω εκείνη τη μελέτη, ούτε θεωρώ ότι θα ήταν αδύνατον να υπάρξει μια άλλη καλύτερη, αναφέρω μόνο ότι γνώμονες της ήταν, μεταξύ άλλων, ο σεβασμός στο φυσικό περιβάλλον, η ενορχήστρωση των λιγοστών και διακριτικών νέων στοιχείων για την ανάδειξη των μνημείων και του ιστορικού χώρου (και όχι το αντίθετο), η αφαίρεση παλαιότερων αντιαισθητικών επεμβάσεων, η διατήρηση των σημερινών λειτουργιών του χώρου με την αποφυγή παρεμβάσεων που θα επηρέαζαν τις καθιερωμένες χρήσεις του (διέλευση πεζών και οχημάτων, χώρος περιπάτου κλπ.), ο σεβασμός στην ιδιαίτερη αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του χωριού, στην οποία κυριαρχεί η ντόπια πέτρα και το μάρμαρο, η αναστρεψιμότητα των παρεμβάσεων και η αντιστοιχία τους με την κλασικιστική τεχνοτροπία των άλλων μνημείων και δημοσίων κτιρίων του χωριού. Με την κατάργηση της Κοινότητας και την υπαγωγή των Βερβένων στον Δήμο Βόρειας Κυνουρίας, η μελέτη δεν εφαρμόστηκε, ούτε όμως και οι προαναφερθείσες αρχές ελήφθησαν υπόψιν στη νέα μελέτη.
 
 Το έδαφος του ιστορικού χώρου προσφάτως καλύφθηκε με παχύ στρώμα τσιμέντου και είναι αμφίβολο αν θα ξαναδούμε τις πέτρες και το χορτάρι πάνω στα οποία περπάτησαν ο Κολοκοτρώνης, ο Υψηλάντης, ο Πετρόμπεης, ο Νικηταράς, ο Παπαφλέσσας και τόσοι άλλοι, και τα οποία ποτίστηκαν με αίμα, αλλά αντιθέτως θα σκοντάφτουμε στα ανισόπεδα επίπεδα αυτής της θλιβερής τσιμεντόστρωσης.
 
Πέρα από τον βιασμό του φυσικού και ιστορικού περιβάλλοντος, η ακαλαίσθητη αυτή τσιμεντόστρωση, της οποίας η ακαλαισθησία επιτείνεται δραματικά με τη στίλβωση της επιφάνειάς της, που μιμείται με αξιοθρήνητο τρόπο πλακόστρωτο, δεν έλαβε υπόψιν την ύπαρξη του μνημείου της μάχης και της μαρμάρινης στήλης του Υψηλάντη και, με την ανύψωση της στάθμης, τόσο το μηνημείο, όσο και η στήλη, που αποτελούν έργα του περίφημου γλύπτη Μιχ. Τόμπρου, ταπεινώθηκαν αντί να αναδειχθούν, μέσα σε αυτό το πέλαγος του τσιμέντου.
 
Μια χτιστή κατασκευή που δημιουργήθηκε μπροστά και σε μικρή απόσταση από την πλάκα του Υψηλάντη, με τη θέση, τις διαστάσεις και την αισθητική της, υποβαθμίζει και εν πολλοίς κρύβει το συγκεκριμένο έργο που με τόσο σεβασμό και ευλάβεια προσάρμοσε ο καλλιτέχνης στον ιστορικό βράχο και το οποίο για κάθε Βερβενιώτη αποτελεί πηγή υπερηφάνειας και συγκίνησης.
 
Σε διάφορα σημεία του χώρου κατασκευάστηκαν τοιχάρια, που δεν  υπαγορεύονται από λειτουργικούς ή αισθητικούς λόγους, τα οποία συσφίγγουν και περιορίζουν το εύρος του χώρου και τον επιβαρύνουν με περιττά στοιχεία που αλλοιώνουν και υποβαθμίζουν τα μνημεία και το περιβάλλον. Το κυριότερο όμως είναι ότι μια σειρά τέτοιων τοιχαρίων παρεμβάλλεται μεταξύ του μνημείου της μάχης και της πλάκας του Υψηλάντη, διαιρώντας αυθαίρετα τον ενιαίο ιστορικό χώρο και αλλοιώνοντας την ιστορική του φυσιογνωμία και τη φυσική του διαμόρφωση, η οποία ήταν πάντοτε ευρεία και ανοιχτή και για το λόγο αυτό αποτέλεσε το χώρο συγκέντρωσης των πολεμιστών  του στρατοπέδου Βερβένων και του λαού για την υποδοχή του Υψηλάντη καθώς και για τη συνεδρίαση της Πελοποννησιακής Γερουσίας. Εύκολα λοιπόν γίνεται αντιληπτό, ότι τα τοιχάρια αυτά όχι μόνον δεν αναδεικνύουν, αλλά παραμορφώνουν τον ιστορικό χώρο. Επιπλέον, τα τοιχάρια αυτά είναι φορείς τέτοιου πλήθους προβολέων και άλλων φωτιστικών σωμάτων, που όταν λειτουργούν θα δίνουν εικόνα πανηγυριού στον άτυχο ιστορικό χώρο των Βερβένων και οι περιπατητές του χωριού που κατέληγαν το βράδυ στο σημείο αυτό για να θαυμάσουν τον ασύγκριτο έναστρο ουρανό του χωριού μας, δεν θα έχουν καν την αίσθηση της νύχτας.
 
 Δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε κάθε στοιχείο του έργου, όπως η επένδυση ενός τσιμεντένιου τοίχου με στιλβωμένο γρανίτη, ένα υλικό πρωτοφανές και εντελώς άσχετο με τον τόπο, πάνω στο οποίο, όπως άκουσα, θα αντιγραφούν με ειδικό μηχάνημα πορτραίτα αγωνιστών της Επανάστασης, λες και η Βέρβενα δεν δικαιούται και δεν δύναται να διαθέτει πρωτότυπα έργα τέχνης. Αρκεί γενικά να πω ότι επιλέχτηκαν λύσεις που στερούνται πρωτοτυπίας, εμπνεύσεως και αισθητικής, οι οποίες από χρόνια έχουν εφαρμοσθεί αλλού και ήδη σε ορισμένες περιπτώσεις γίνεται προσπάθεια καθαίρεσής τους. Δεν πρόκειται λοιπόν για μια σπάνια μελέτη, αλλά για την εφαρμογή πεπερασμένων λύσεων, η οποία αντιμετώπισε τον ιστορικό χώρο των Βερβένων σαν να ήταν η πλατεία ενός οποιουδήποτε χωριού και όχι ένας χώρος εθνικής σημασίας με απαιτήσεις άλλου επιπέδου.
 
Αυτό που συμβαίνει στον ιστορικό χώρο των Βερβένων είναι θλιβερό, οι κάτοικοι είναι αγανακτισμένοι και απελπισμένοι με την υποβάθμιση που υφίσταται ο ιστορικός χώρος του χωριού τους.  Το χωριό με την ενοποίηση των Κοινοτήτων είναι ανυπεράσπιστο απέναντι στις πρωτοβουλίες ανθρώπων ξένων, που δεν το γνωρίζουν, δεν το πονάνε, δεν κατανοούν τη σημασία του ώστε να το σέβονται και το θυμούνται σε προεκλογικές χρονιές τραυματίζοντάς το, ελπίζω όχι ανεπανόρθωτα. Δεν λέω ότι η Δημοτική Αρχή είχε κακές προθέσεις απέναντι στο χωριό, ούτε είναι επιλήψιμη η επιθυμία της να ικανοποιήσει τους Δημότες. Δεν είναι λίγα απ’ ότι ακούω τα έργα της Δημοτικής Αρχής στον υπόλοιπο Δήμο, αλλά τουλάχιστον για αυτό έργο δεν πρέπει να είναι υπερήφανη. Λάθη συμβαίνουν, επισημαίνονται και ελπίζω ότι διορθώνονται. Και θα είναι κρίμα αν θεωρηθεί, λόγω της προεκλογικής περιόδου που διανύουμε, ότι υπάρχουν αντιπολιτευτικά κίνητρα πίσω από αυτό το κείμενο. Όλοι γνωρίζουν ότι είμαι έξω από αυτά κι όλοι καταλαβαίνουν πόσο μικροί είμαστε και εμείς και οι νυν αρμόδιοι και οι επόμενοι και οι εκλογές μας και όλα αυτά, μπροστά στην ευθύνη μας για τέτοιους χώρους και τέτοια μνημεία, που τα παραλάβαμε από τους προγόνους μας (που δεν είχαν τις δυνατότητες που διαθέτουμε σήμερα εμείς), στολισμένα με καλλιτεχνικά πετράδια και κινδυνεύουμε να τα παραδώσουμε στους απογόνους μας απαξιωμένα και αξιολύπητα. Γι’ αυτό η ευθύνη των χώρων αυτών ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού και αυτό πρέπει να τους επιμελείται, διότι η ανάδειξή τους είναι έξω από τις δυνατότητες, τις γνώσεις και την εμπειρία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Δεν γνωρίζω γιατί το Υπουργείο Πολιτισμού δεν λειτούργησε αποτελεσματικά σε αυτή την περίπτωση, αφού πρόκειται για κηρυγμένο ιστορικό χώρο και πράγματι υπάρχει μια εμπλοκή αρμοδιοτήτων ανάμεσα στις Υπηρεσίες του. Εκείνο που ξέρω είναι ότι οι κάτοικοι ανυπομονούν, και δικαιολογημένα, όχι να ολοκληρωθούν τα έργα, αλλά να πιάσουν δουλειά τα κομπρεσέρ και να εξαφανίσουν αυτές τις κατασκευές από την είσοδο του χωριού μας.
 
 Ο τόπος αυτός ήταν κάποτε ένα ανθισμένο λιβάδι, χωρίς τοίχους, τσιμέντα και προβολείς. Αγνάντευες από κάθε σημείο του ανεμπόδιστα όλο τον κάμπο, με τα τόσα χωριά και την Τρίπολη ξαπλωμένη στη μέση, και τη νύχτα κοίταζες εκστατικός τ’ αστέρια, ακούγοντας τ’ αηδόνια. Αυτό έκαναν κι ο Υψηλάντης κι ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι ήρωες αγωνιστές, τη μέρα που η ιστορία σταμάτησε σ’ αυτόν τον τόπο. Αυτό το χώμα κι αυτά τα λιθάρια, πότισαν κι ελευθέρωσαν με το αίμα τους οι Κυνουριείς στις 18 Μαΐου του ’21, κι αυτά, όσο ταπεινά κι αν φαίνονται, είναι σύμβολα ελευθερίας, δεν είναι κάτι ασήμαντο να ξανασκλαβωθεί μέσα στο τσιμέντο.  Όπως η ιστορία σταμάτησε εδώ, έτσι κι ο τόπος πρέπει να μείνει ανέγγιχτος, σταματημένος κι αυτός στην ιστορία. Κανένα βιβλίο ιστορίας, σχέδιο, μνημείο ή περιγραφή, δεν μπορεί να μεταφέρει τον άνθρωπο πίσω στο χρόνο της ιστορίας. Όσο κι αν προσπαθούμε, βλέπουμε ότι μας λείπει κάτι ουσιαστικό για το ταξίδι μας στο χρόνο, γιατί μόνο το πραγματικό ιστορικό τοπίο μας μεταφέρει στο τότε. Περιττεύουν εκεί προβολείς, τσιμέντα, γρανίτες, πάρκιν, σουβενίρ και ξεναγοί. Η σιγαλιά του λιβαδιού, η υποβλητικότητα των γκρίζων βράχων, η απεραντοσύνη της θέας, το βουνίσιο αεράκι πάνω στις αγιασμένες πέτρες και το χορτάρι, ο ήλιος που βασιλεύει στο Ιόνιο, η Τρίπολη που απλώνεται από κάτω, τα χωριά στις απέναντι κορυφές, αυτά ακινητοποιούν τον ιστορικό χρόνο, αναδίδουν αιώνια τη σημασία του τόπου και φανερώνουν μπροστά μας τις μορφές των αθανάτων που τον στοιχειώνουν.
Φωτό από αναπαράσταση του '93. Διακρίνονται καθαρά τα στοιχεία τα αρχιτεκτονικά του τοπίου γύρω από την επιγραφή!
Τόσες καταστροφές γίνονται, τόσα τοπία βεβηλώνονται, δήθεν για χάρη της ανάπτυξης, λες κι αυτά δεν μπορούν να συνδυαστούν, όπως τόσο επιτυχημένα γίνεται στο Εξωτερικό. Η Βέρβενα δεν είναι μια μεγαλούπολη να έχει ανάγκη από τέτοιες θυσίες για να αναπτυχθεί και να συνεχίσει τη ζωή της. Ίσα – ίσα, θυσιάζοντας τη φυσιογνωμία και την ιστορικότητά της, είναι σίγουρο ότι δεν θα έχει μέλλον. Ας αφήσουμε κάτι καθαρό, άφθαρτο και αμόλυντο, σαν θησαυρό για τους επόμενους. Στους εργολάβους, τσιμεντοπώλες, τσιμεντολάγνους και τους άλλους «πρακτικούς» του χρήματος, ασφαλώς αυτά θα φαίνονται γραφικά και ίσως κάποιοι από αυτούς να σπεύσουν να πάρουν θέση σχετικά με το ζήτημα, για να υποστηρίξουν το έργο και την ποιότητά του. Όμως, δεν μπορούν να γελάσουν κανέναν. Αλλιώς βλέπουν αυτοί το χωριό μας, άλλα είναι τα κριτήριά τους κι αλλιώς το βλέπουμε εμείς και άλλα είναι τα δικά μας κριτήρια. Ελπίζω ότι αυτή τη φορά δεν θα επικρατήσουν οι τσιμεντολάτρες, αλλά οι υπόλοιποι. "
 
Παναγιώτης Β. Φάκλαρης
 
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης


Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΒΕΡΒΕΝΑΣ-ΧΡΕΟΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

(1ο μέρος)

Του Γιώργου Καπράνου

             Όλοι γνωρίζουμε πως  κοινωνία  ,είναι ένα οργανωμένο σύνολο ανθρώπων που ζουν σ΄ ένα τόπο και συνδέονται μεταξύ τους με κοινά ενδιαφέροντα και συμφέροντα .

             Ανάπτυξη μιας κοινωνίας λέγοντας εννοούμε την κοινωνική διαδικασία μιας ομάδας ανθρώπων που σε μια ορισμένη χρονική στιγμή συνειδητοποιεί τις ανάγκες της και τα προβλήματά της, τα βάζει στην σειρά κατά προτεραιότητα και σπουδαιότητα και μετά με θέληση και αποφασιστικότητα, προσπαθεί να τα φέρει σε τελική φάση με τη δική της δύναμη ή τη βοήθεια τρίτων(ευεργετών) ή της πολιτείας.

Η διαδικασία της ανάπτυξης περνά από τα παρακάτω στάδια:

·         -συνειδητοποίηση των υπαρχόντων προβλημάτων και αναγκών,

·         -καλλιέργεια της αυτοεμπιστοσύνης,

·         -απόφαση για τη λύση των προβλημάτων,

·         -υπομονή, θέληση και προσανατολισμός

·         -μελέτη και προγραμματισμός της διαδικασίας και

·         -ενημέρωση των πολιτών, διάλογος και πάρσιμο τελικών αποφάσεων .

      Ο καθένας για να είναι χρήσιμος στο σύνολο ,πρέπει να αισθάνεται πως η ίδια καλή ή κακή μοίρα τους αναγκάζει σε μια ένωση σωματικής και πνευματικής δράσης. Και είναι φανερό πως και τα πιο δύσκολα προβλήματα λύνονται όσο πιο σωστά γίνει ο καταμερισμός των δυνατοτήτων του συνόλου για τον κοινό στόχο.

Διαφορετικά θα ασχολούνται και θα κουράζονται οι ίδιοι και οι ίδιοι.

       Αν και πλέον θεωρείται αυτονόητο εδώ θα σημειώσω πως η προκοπή και η ανάπτυξη ενός τόπου είναι υπεράνω κομματικών μικροτήτων και προσωπικών βλέψεων. Ο καθένας μας έχει την προσωπική του εμπειρία για το ότι  οι κομματικές αντιπαλότητες, οι προσωπικές φιλοδοξίες στέρησαν τον τόπο από την ανάπτυξη και την προκοπή.

      Εξυπακούεται πως η τοπική κοινωνία θα είναι σε μια διαρκή, ζωντανή  και ουσιαστική διαλεκτική σχέση και πρακτική με τον οικείο Δήμαρχο και τον εκάστοτε περιφερειάρχη.

     Πατριώτες, έχουμε αργήσει. Γι αυτό ας ανασκουμπωθούμε γιατί η πρόοδος του χωριού , μας καλεί σ ΄ έναν αγώνα ανάληψης προσωπικών πρωτοβουλιών και ευθυνών. Οι ανεύθυνες γνώμες και απόψεις των ανθρώπων του καφενείου, ποτέ δε δημιούργησαν πολιτισμό, παρά μονάχα αντιπαλότητες, φανατισμούς και διχόνοιες. Ό, τι το χειρότερο για μια μικρή κοινωνία ,σαν τη δικιά μας.

      Έγινε  μια καλή αρχή. Η πρώτη ουσιαστική επιτυχία πραγματοποιήθηκε στις πρόσφατες εκλογές. Ποτέ μα ποτέ ,η βερβενιώτικη κοινωνία δεν παρουσιάστηκε ενωμένη, αποφασιστική και με προσδοκίες ,όσο σήμερα. Μακάρι η ακεραιότητα , το ήθος και το πάθος των εκλεγμένων συμπατριωτών,  μας απαλλάξει από την αδιαφορία, την αδράνεια, τον ωχαδερφισμό και  μας δώσει πνοή συμμετοχής, δημιουργίας και προσφοράς.

Και τώρα στο ξεκίνημά τους ας μου επιτρέψουν να τους πω δυο λόγια.

Αγαπητοί μας εκπρόσωποι, Κώστα, Δημήτρη, Βασίλη, Νίκο ,Γιάννη και όλοι όσοι εμπλέκονται στα κοινά για το καλό του τόπου μας, κάντε μια προσπάθεια να αλλάξουμε  όλοι την εικόνα που έχουμε για την πολιτική και την εξουσία. Δηλαδή πως είναι πισώπλατα μαχαιρώματα, ύπουλες υπόγειες ραδιουργίες, διαβολή, φθόνος, ηδονή να παγιδεύεις τον ανταγωνιστή σου και η έπαρση της εξόντωσης του.

Επικυρώσαμε με το παραπάνω την ευγενική σας επιθυμία να υπηρετήσετε τα κοινά. Να ξεφύγετε από τον εαυτό σας και προσφέρετε στους συγχωριανούς σας και συνδημότες σας. Έχετε υποχρέωση να μας διευρύνετε τους ορίζοντες της δημιουργικής μας λαχτάρας.

Προσοχή όμως σε κείνους τους παράγοντες που εύκολα και ύπουλα παρεμβαίνουν και διαστρέφουν και μεταμορφώνουν την αρχική ευγενική επιθυμία –ανάγκη προσφοράς ,σε ανάγκη να εξουσιάσετε τους ανθρώπους που σας αγάπησαν και σας τίμησαν, σε δίψα να σας αναγνωρίζουν, να σας τιμούν  και να σας κολακεύουν. Η δημοσιότητα είναι δυνατό και επικίνδυνο ναρκωτικό.

Θέλω, όλοι θέλουμε να μείνετε ακέραιοι χαρακτήρες, να μην αλλοτριωθείτε από τη σαγήνη της εξουσίας .Ο χρόνος θα δείξει…

       Ο κάθε Βερβενιώτης –όπως και κάθε άνθρωπος-πιστεύει πως έχει μέσα του μια μαγική δημιουργική δύναμη, αλλά πικραίνεται που ποτέ μέχρι τώρα και για τα ασήμαντα ακόμα δεν την εκδήλωσε ,γιατί απλούστατα δεν του το ζήτησαν.

      Υπάρχουν όμως και συμπατριώτες μας –χαρά μας και τιμή μας-που έχουν διακριθεί με κόπους και στερήσεις σε διάφορους τομείς της επιστήμης. Είτε το αναγνωρίζουμε, είτε όχι αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια πλατειά κουλτούρα , αλλά το κυριότερο γνωρίζουν περισσότερα από τους πολλούς σε θέματα που τους αφορούν.

Όλοι μπορούν να προσφέρουν, δεν περισσεύει κανένας.

      Απλά είναι τα πράγματα, εμείς τα μπερδεύουμε για λόγους που πραγματικά δεν κατανοώ.

( Εάν αρρωστήσει κάποιος, το Γιώργο τον  Μπρούσαλη ,το γιατρό μας θα φωνάξει, να ΄ναι καλά και όχι τον τσοπάνη ή  τον εκπαιδευτικό. Αυτούς  θα τους χρειαστεί για άλλα αντικείμενα. Στη βάπτιση, στο γάμο και στο θάνατο, τον παπα-Πέτρο θα φωνάξουμε και όχι τον Παναγιώτη το Φάκλαρη, που είναι καθηγητής Αρχαιολογίας. Αυτόν θα τον καλέσουμε να πει την σοβαρή επιστημονική του άποψη για τα μνημεία μας, για τους ιστορικούς μας χώρους.)

Οι γνώμες των ειδικών να ακούγονται. Είναι δείγμα πολιτισμού.

Θα μου πει κάποιος πως πάλι λέω ΄΄νεφελώδη΄΄. Ας το πει. Εγώ ,δικηγόρος δεν είμαι για να έχω αυτό το προσόν. Πάντα μιλώ απλά ,καθαρά και ξάστερα

γιατί δεν έχω τίποτα να κρύψω ,ούτε να απαιτήσω  αντίδωρο της  αγάπης μου για τη Βέρβενα.

Για μένα, «τούτο τον τόπο τον μικρό, τον μέγα», τον κυνηγούν δυο μάστιγες. Ο εγωκεντρισμός και ο ατομισμός.

Για να έρθει  όμως η επιτυχία και η πρόοδος του χωριού μας, θέλει ομαδικότητα, συνεργασία, υπευθυνότητα, παραμερισμό προσωπικών συμφερόντων και κυρίως υπακοή στις βασικές αρχές της Δημοκρατίας και του Ανθρώπου.

Σήμερα ο Βερβενιώτης –όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα-δεν αγωνίζεται για μια φέτα ψωμί και μια θέση «κάτω απ΄ τον ήλιο».

     Αγωνίζεται, διεκδικεί και περιμένει μια ποιοτική ζωή. Μια ζωή με ίσες ευκαιρίες συμμετοχής στα τοπικά δρώμενα, διέξοδο των προσωπικών του δεξιοτήτων και δυνατοτήτων, επικοινωνία με τους ΄΄δικούς του΄΄ ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Αλλάξαν οι καιροί. Ας προσαρμοστούμε. Έχουμε τις δυνατότητες να προχωρήσουμε. Όχι για να γίνουμε καλύτεροι από τους γείτονές μας, αλλά καλύτεροι από τους χθεσινούς εαυτούς μας.

Δεν υπάρχει πολίτης χωρίς πολιτικά ενδιαφέροντα. Συμμετοχή, λοιπόν, για να

αλλάξουμε την καθημερινότητά μας.

Τη Βέρβενα ,αυτό το έμορφο Αρκαδικό χωριό, « δεν την κληρονομήσαμε από τους παππούδες μας , αλλά από τα παιδιά μας….»

Ας τους την παραδώσουμε καλύτερη.

                                                                 Με εκτίμηση προς όλους.

                                                               Βέρβενα  17 Φεβρουαρίου 2011

 

Προς  ΒΕΡΒΕΝΑ  ΝΕΤ .  15/2/2011Το Δημοτικό Σχολείο των Βερβένων  στο Αστρος * Δωρεά της Αδελφότητας Βερβένων Αμερικής 1930
Παρακαλώ  για την δημοσίευση

ΘΕΜΑ     ΚΛΗΡΟΔΟΤΗΜΑ ΓΚΑΥΡΟΥ


Σχετικά με το Κληροδότημα Γκαύρου ,θα πρέπει να μάθουν οι εμπλεκόμενοι τουλάχιστον -ή όσοι ενδιαφέρονται -ότι υπάρχει κάποια εξέλιξη στην πορεία της αποστολής του χρηματικού ποσού  που υπάρχει διαθέσιμο σήμερα στην Αμερικάνικη  Τράπεζα.
Από τη γνώση που έχω αν δεν υπάρξει άλλη εμπλοκή σε ένα μήνα -από σήμερα -θα τακτοποιηθεί το θέμα με κατάθεση σε λογαριασμό Ελληνικής Τράπεζας που ήδη έχει επιλέξει η Νομαρχία Αρκαδίας.
Επειδή διαβλέπω ότι με το αίσιο της υπόθεσης –τουλάχιστον όσον αφορά την αρχική εκταμίευση –θα αρχίσουν να στέλνουν διάφορα «Κατόπιν ενεργειών μου»  κυρίως πολιτικά πρόσωπα που από σεμνότητα θα τα ανακοινώνουμε σε κάθε μαζική εκδήλωση (κυρίως οι εκπρόσωποι των συλλόγων και της τοπικής Δημοτικής Αρχής) καλό θα είναι να προστατεύσουμε την μνήμη του ανδρός αυτού που άφησε την περιουσία του για κοινωφελή σκοπό και να ασχοληθούμε σοβαρά με το τι θα γίνει   από δω και μετά.
Έχει χαθεί πράγματι αρκετός καιρός. Δεν έγιναν οι κατάλληλοι χειρισμοί  από αυτούς που είχαν την αρμοδιότητα να το κάνουν .Αυτό που τώρα προέχει είναι η δρομολόγηση  των  διαδικασιών για την πραγμάτωση των στόχων .
Τα μέχρι σήμερα δεδομένα είναι γνωστά .Υπάρχει μια διαθήκη .Προς εκπλήρωση του σκοπού της διαθήκης  αποφασίστηκε να γίνει στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου Βερβένων στο  Άστρος  σχολικό κτίριο και  για το σκοπό αυτό έχουν ζητηθεί και τα χρήματα. Εάν τα δεδομένα δεν έχουν αλλάξει  θα πρέπει άμεσα να δρομολογηθούν διαδικασίες για την ανέγερση του .Και επειδή αυτά είναι χρονοβόρα θα πρέπει ήδη να ξεκινήσουμε .
Σε αυτή τη χρονική περίοδο πολλά ακούγονται και πολλά γράφονται  γύρω από το κληροδότημα και κυρίως για το τι έπρεπε να έχει γίνει (στα 20ή στα 40 χρόνια της διαθήκης)και για το τι θα γίνει .θεωρώ  ότι η διατύπωση απόψεων για το κληροδότημα θα βοηθήσει στην  καλύτερη έκβαση του θέματος. Οι απόψεις που έχει εκφράσει ο κος  Τάσος Κρητικός  θεωρώ ότι θα πρέπει να συζητηθούν .Καλό θα είναι να δημοσιοποιηθούν και οι απόψεις των φορέων του χωριού (σύλλογοι κ.τ.λ.) καθώς και οι Υπηρεσιακές απόψεις της αρμόδιας Διεύθυνσης του Υπουργείου Παιδείας  σε σχέση πάντα με τον προ των πυλών Καλλικράτη στα σχολεία.
Οι αρμόδιοι (κυρίως του Σχολείου ,αλλά και του Δήμου ) ας πάρουν το θέμα λίγο στα ζεστά
 

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Νίκος Ι. Λαγός(15.2.2011)

Πραγματοποιήθηκε την 28 Ιανουαρίου 2011 η "πρώτη Λαική Συνέλευση των Βερβενιωτών".

Η συγκέντρωση έγινε με πρωτοβουλία του νέου προεδρείου των Βερβενων και με προσωπικό κάλεσμα του νέου Προέδρου του Νικ.Καρκούλη.

Συνεπής στο ραντεβού του - την  8:30 μμ - το προεδρείο σύσσωμο κύρηξε την έναρξη της συνεδρίασης!

Η προσέλευση ξεπέρασε κάθε αισιόδοξη πρόβλεψη και υποδεικνύει ότι οι μελλοντικές τέτοιες πρωτοβουλίες απαιτούν μεγαλύτερους χώρους υποδοχής!

Οι Βερβενιώτες - ανω τους 120 - όσοι μπόρεσαν να στριμωχτούν μέσα στην μικρή αιθουσα του σχολικού συγκροτήματος του Δημοτικού σχολείου Βερβένων ( Δωρεά της Ομογένειας ), εδειξαν εντονο ενδιαφέρον γιά τα τεκτενόμενα στο χωριό και την ευρύτερη περιοχή δραστηριοποίησής τους !

Οι προτάσεις πύρινη λάβα  - που υπερνικά κάθε εμπόδιο επιφυλακτικού πατριώτη - ακούστηκαν από πολλούς και όλες ήταν αξιόλογες και αρκετές άμεσα υλοποιήσιμες μέσω εθελοντικής προσπάθειας!

Προτάσεις γιά ζητήματα μείζωνος σημασίας -οδοποιεία, αποχετευτικά , όμβρια, βιολογικός, υδρευση κ,.λ.π καταγράφηκαν από το προεδρείο με την δέουσα προσοχή και επιμέλεια! 

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι δεν σημειώθηκε το παραμικρό "παρατράγουδο" , όμως και το προεδρείο δεν άφησε με την στάση του περιθώρια να εκδηλωθεί!

Ο Πρόεδρος με πράο ύφος και αποφασιστική στάση, επανάφερε στην τάξη καθένα πού άθελα του διατάρασε τη ενδιαφέρουσα διεξαγωγή της συζήτησης!

Παραβρέθηκαν επίσης και μέλη των τοπικών συλλόγων και αντιπροσωπεία του Vervena.Net , όπου αναφέρθηκαν οι στόχοι και οι σκοποί της παρούσας προσπάθειας αφού έγινε ειδική μνεία από τον Πρόεδρο.

Συγχαίρουμε τον Πρόεδρο και το προεδρείο γιά αυτήν την πρωτοβουλία και μέσα από την καρδιά μας,

Ευχόμαστε οι προτάσεις να γίνουν έργα γιά την πρόοδο και ευημερία ΟΛΩΝ μας!

Αποσπάσματα από την συγκέντρωση με την κατάθεση των προτάσεων είναι αναρτημένα στο YouTube στο κανάλι του Vervena.Net  ( http://www.youtube.com/user/TheVerveniotesκαι μπορείτε να παρακολουθήσετε και να εκφέρετε ιδία αποψη! 

 

( Τμήμα από το πρώτο μέρος των βίντεο στο κανάλι των Βερβενιωτών )

Το Πρώτο Μέρος από τα αποσπάσματα από την 1η Λαική Συνέλευση των Βερβενιωτών 28 Ιανουαρίου 2011

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011 15:11

"Ελβετικού θαύματος συνέχεια" * Γ.Αν.Τακλής

Γράφτηκε από τον

Προς. Tα vervena.net

Ελβετικού θαύματος συνέχεια .


Αγαπητοί Βερβενιώτες .

Έπειτα από την επιστολή μου που δημοσιεύσατε για το ελβετικό χωριό και το δικό σας δημοσίευμα, για το ελληνικό θαύμα που έγινε στην Ανάβρα της Μαγνησίας, φάνηκε καθαρά, ο ενθουσιασμός που υπήρξε για τη δυνατότητα πραγματοποίησης του δικού μας θαύματος, στα Βέρβενα.

Επειδή κάποιοι ίσως μας κατηγορήσουν ότι <<αεροβατούμε>>, (υπάρχουν και αυτοί) έρχομαι με το παρόν σημείωμά μου να προσθέσω τα ακόλουθα.

Ασφαλώς, τίποτε δε γίνεται μόνο με λόγια και οράματα, χωρίς σκέψη, θέληση, έρευνα, μελέτη και σκληρή δουλειά, φωτισμένων ανθρώπων, που αγαπούν το χωριό τους και πιστεύουν στις δυνατότητές του. Αν επιπροσθέτως σκεφθούμε πως εμείς αγαπούμε το χωριό μας, αλλά δύσκολα συνεργαζόμαστε για τους γνωστούς λόγους, προτείνω τα ακόλουθα. για να πεισθούμε και αλλάξουμε νοοτροπία.

Αν το εγκρίνει το νέο κι ελπιδοφόρο τοπικό μας συμβούλιο (δείγμα συνεργασίας), εξασφαλίσει μια μεγάλη αίθουσα με τη δυνατότητα προβολής DVD σε μεγάλη οθόνη ή τουλάχιστο τηλεόραση και συνεννοηθούμε, μπορώ να κατεβώ στο Άστρος για να προβάλουμε την εκπομπή της ΕΤ3, που εξασφάλισα από τον εξαίρετο δημιουργό της των <<αληθινών σεναρίων>> κ. Ασλανίδη, ενώπιον μεγάλης συγκέντρωσης των συμπατριωτών μας.

Μετά την προβολή, προβληματισμένοι, θα μπορέσουμε όλοι μαζί να συζητήσουμε πάνω στο θέμα της εκπομπής και στο τέλος ν 'αποφασίσουμε για να συνδυάσουμε το τερπνό μετά του ωφελίμου, δηλαδή μια εκδρομή αναψυχής στην Ανάβρα, για να δούμε από κοντά το θαύμα, βάζοντας δηλαδή το δάκτυλο στον τύπο των ήλων, σαν τον << άπιστο Θωμά.>>.


Η ανάπτυξη και πρόοδος των Βερβένων, τότε θα έχει αρχίσει.

Με εκτίμηση

Γ.Αν.Τακλής.